investigating the effects of self-compassion training on spiritual health and social acceptance of students

Background and objectives: the development of cognitive behavioral therapies to strengthen capabilities and capacities has a significant impact on aspects of health and social adaptation. the present study assesses the effectiveness of self-compassion training on the promotion of spiritual health and social acceptance among students.methods: this applied semi-experimental study used a pre-test -post-test design with a control group. the statistical population of the study consisted of students who were referred to the counseling center of islamic azad university, mahabad branch. the sampling method was available, and based on the entry and exit criteria, 30 individuals were selected as a sample and randomly allocated to the experimental and control groups (each with 15 participants). before the intervention, a pre-test was conducted for both groups. the self-compassion training program was delivered to the subjects in the experimental group in seven 60-min sessions each over one month. the research questionnaires included the spiritual health scale by paloutzian and ellison and the marlowe–crowne social desirability scale (mc–sds). to analyze the data, an analysis of covariance was performed using the spss software, version 26.results: the self-compassion training program had a significant effect on spiritual health (f=118.09, p<0.01), with an effect size of 0.67. additionally, the effect of this training on social acceptance (f=791.62, p<0.01) was also significant, with an effect size of 0.52.conclusion: self-compassion training has a significant effect on students’ spiritual health and social acceptance, and it is more effective for spiritual health than for social acceptance. therefore, self-compassion training can be utilized to promote spiritual health and enhance social acceptance.

اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر ارتقای سلامت معنوی و پذیرش اجتماعی دانشجویان

زمینه و اهداف: مداخله های شناختی رفتاری مثبت گرا می تواند عنصر مهمی در ارتقا و بهبود سلامت معنوی و پذیرش اجتماعی باشد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تعین اثربخشی آموزش خودشفقت‌ورزی بر ارتقای سلامت معنوی و پذیرش اجتماعی دانشجویان انجام شد. روش: این پژوهش از نوع کاربردی و روش آن از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش­آزمون-پس­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری دانشجویان مراجعه کننده به مرکز مشاوره دانشگاه آزاد اسلامی واحد مهاباد بوده است. با استفاده از روش نمونه­گیری در دسترس و بر اساس معیارهای ورود و خروج 30 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند و به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارش شدند (15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه کنترل). از هر دو گروه پیش از شروع مداخله پیش آزمون به عمل آمد. برنامه آموزش خودشفقت‌ورزی در 7 جلسه 60 دقیقه­ای در طی یک ماه به آزمودنی­های گروه آزمایش ارائه گردید. ابزار گردآوری اطلاعات مقیاس سلامت معنوی پولوتزین و الیسون (1983) و پرسشنامه پذیرش اجتماعی کرون و مارلو (1960) بودند. جهت تجزیه­ و تحلیل داده­ها از آزمون­ تحلیل کوواریانس و نرم افزار spss-26 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج حاصل از آزمونt-test  نشان داد بین پیش‌آزمون متغیرهای سلامت معنوی و پذیرش اجتماعی در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری وجود ندارد (05/0< p). همچنین مداخله آموزش خودشفقت‌ورزی بر سلامت معنوی و پذیرش اجتماعی دانشجویان تاثیر معناداری دارد و میزان اثر آن بر سلامت معنوی بیشتر از پذیرش اجتماعی بود(01/0>p). نتیجه‌گیری: بنابراین آموزش خودشفقت‌ورزی می­تواند به منظور ارتقا و بهبود سلامت معنوی و افزایش پذیرش اجتماعی دانشجویان استفاده شود.