>
Fa   |   Ar   |   En
   ارزیابی کمّی شدت خطر و ریسک بیابان‌زایی (مطالعۀ موردی: منطقۀ سرخس)  
   
نویسنده سربازی محبوبه ,اونق مجید ,محمدیان بهبهانی علی ,اکبری مرتضی
منبع مهندسي اكوسيستم بيابان - 1400 - دوره : 10 - شماره : 31 - صفحه:15 -30
چکیده    بیابان‌زایی به‌عنوان خطر جدی زیست‌محیطی، بسیاری از مناطق خشک جهان و به‌خصوص ایران را متاثر ساخته است. امروزه روش‌ها و مدل‌های زیادی برای ارزیابی کمّی این فرایند تخریب سرزمین وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی شدت پتانسیل بیابان‌زایی و ریسک خطر در مناطق خشک شرق ایران، در شهرستان سرخس و با استفاده از مدل ایرانی imdpa انجام شد. برای محاسبۀ شدت پتانسیل بیابان‌زایی داده‌هایی همچون پارامترهای اقلیمی، ویژگی‌های پوشش گیاهی، زمین‌شناسی، خاک‌شناسی، آب‌های زیرزمینی، کشاورزی و اطلاعات اقتصادی‌اجتماعی مورد استفاده قرار گرفتند که تجزیه و تحلیل آن‌ها در محیط gis انجام شد. کاربری اراضی با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای لندست 8 به دست آمد. ریسک خطر بیابان‌زایی از ترکیب نقشه‌های شدت خطر، فراوانی عناصر در معرض خطر و درجۀ آسیب‌پذیری عناصر و بر اساس معادلۀ جهانی ریسک تهیه شد. نتایج نشان داد حدود 69% منطقۀ مورد مطالعه از نظر شدت خطر بیابان‌زایی در وضعیت شدید و حدود 11% در وضعیت خیلی شدید قرار داشته و عواملی چون فرسایش بادی، تخریب پوشش گیاهی، توسعه کشاورزی و مسائل اقتصادی‌اجتماعی، بیشترین تاثیر را در شدت بیابان‌زایی منطقه داشته‌اند. نتایج ارزیابی ریسک نیز نشان داد که بیش از 60% منطقۀ سرخس، از نظر ریسک و احتمال بیابانی شدن، امکان تبدیل به شرایط نامناسب محیطی و تخریب سرزمین در آینده را دارا می‌باشد.
کلیدواژه شاخص‌های بیابان‌زایی، آسیب‌پذیری، ریسک، فرسایش بادی، سرخس.
آدرس دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان, دانشکده مرتع و آبخیزداری, ایران, دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان, دانشکده مرتع و آبخیزداری, گروه مدیریت مناطق بیابانی, ایران, دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان, دانشکده مرتع و آبخیزداری, گروه مدیریت مناطق بیابانی, ایران, دانشگاه فردوسی مشهد, دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست, گروه مدیریت مناطق خشک و بیابانی, ایران
 
 

Copyright 2015
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved