گونه‌بندی توسعه مبتنی بر حمل‌ونقل عمومی (tod) در ایستگاه‌های جنوب خط یک مترو شهر اصفهان بر مبنای مدل گره-مکان-سیستم پشتیبان

در سال‌های اخیر، شهرها، به محل اصلی زندگی انسان‌ها تبدیل‌شده است و شهرنشینی پایدار از جمله دغدغه های اصلی سکونتگاه های شهری امروزی محسوب می‌شود. رویکرد توسعه مبتنی بر حمل‌ونقل عمومی به‌عنوان یکی از راهبردهای یکپارچه‌سازی سیستم حمل‌ونقل و کاربری زمین مطرح‌شده است. گونه‌بندی توسعه مبتنی بر حمل‌ونقل عمومی، موضوعی نوظهور محسوب می‌شود که به دنبال توجه به تفاوت‌های محلی برای سیاست‌گذاری توسعه پایدار است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی به دنبال گونه‌بندی توسعه مبتنی بر حمل‌ونقل عمومی در فاصله 500 متری از هفت ایستگاه مترو واقع در بخش جنوبی خط یک مترو شهر اصفهان با استفاده از مدل گره-مکان- سیستم پشتیبان می‌باشد. هدف از گونه‌بندی ایستگاه‌های مترو موردمطالعه، ارزیابی نحوه یکپارچگی حمل‌ونقل و کاربری زمین و ارائه پیشنهاد‌ها مکان محور برای تحقق توسعه پایدار است. بدین منظور ابتدا شاخص‌های گونه‌بندی با مرور ادبیات نظری معتبر استخراج‌شده و داده‌ها با استفاده از روش‌های کتابخانه ای و میدانی جمع آوری می گردد. سپس وضعیت ایستگاه ها از نظر شاخص ها، تحلیل و مقدار سه بعد گره، مکان و سیستم پشتیبانی برای هریک از آنها محاسبه می‌شود. نتایج این پژوهش نشان می دهد، وضعیت حمل‌ونقل و کاربری زمین در پیرامون ایستگاه‌های سی وسه پل، کارگر و دانشگاه در حالت تعادل، در ایستگاه های آزادی، دفاع مقدس و کوی امام با غلبه سیستم حمل و نقل و در ایستگاه شریعتی با غلبه سیستم کاربری زمین می‌باشد و به طور کلی 5 گونه توسعه مبتنی بر حمل‌ونقل عمومی در جنوب خط یک مترو اصفهان وجود دارد.

typology of transit-oriented development (tod) at metro stations on isfahan's southern line 1 using the node-place-system support model

in recent years, cities have become the primary habitats forhumans, with sustainable urbanization emerging as a majorconcern for modern settlements. transit-orienteddevelopment (tod) has been introduced as a criticalstrategy for integrating transportation systems with land usein sustainable planning. a new area of focus within tod isits categorization, which addresses local variations to createtailored policies and programs for urban development. thisstudy employs a descriptive-analytical method to categorizetod within a 500-meter radius of seven metro stations inthe southern section of isfahan’s metro line 1 using thenode-place-supportive system model. the goal is to evaluatethe integration of transportation and land use systems andprovide location-specific recommendations for advancingtod in isfahan. key indicators for categorization wereidentified through a literature review, followed by datacollection via library research and field studies. the stationswere analyzed based on these indicators, and the node, place,and supportive system dimensions were calculated for each,forming the basis of the categorization. results indicate thattransport and land use are balanced around si-o-se pol,kargar, and university stations, while azadi, defa-emoghaddas, and kuy-e imam stations are dominated bytransportation and shariati stations by land use. overall, fivedistinct tod categories were identified in the southernsection of isfahan’s first metro line.