بررسی اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر عاطفه مثبت و منفی و هیجان پیشرفت در دانشجویان

هدف این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر عاطفه مثبت و منفی و هیجان پیشرفت در دانشجویان بود. روش تحقیق حاضر آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی دانشجویان سال اول کارشناسی دانشگاه خلیج فارس در سال تحصیلی 99-98 بود. ابتدا 400 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی چند مرحله‌ای از بین دانشکده‌های مختلف انتخاب، سپس پرسشنامه‌های عاطفه مثبت و منفی و هیجان پیشرفت میان آزمودنی‌ها توزیع شد، 120 نفر میان آنها نتخاب، که از این تعداد 30 نفر داوطلب، به صورت تصادفی در دو گروه گواه (15 نفر) و آزمایش (15 نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش هشت جلسه مداخله‌ی آموزش تنظیم هیجان گروس (2007) دریافت کردند. همه‌ی اعضای دو گروه آزمایش و کنترل پرسشنامه‌ی عاطفه مثبت و منفی واتسون و همکاران (1998)، تنظیم هیجان گارنفسکی (2001) و پرسشنامه‌ی هیجان پیشرفت ریاضی پکرون و همکاران (2005) را اجرا کردند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش استنباطی (کواریانس) استفاده شد. نتایج تحلیل کواریانس نشان داد که آموزش تنظیم هیجان در تنظیم هیجان تاثیر معناداری دارد. همچنین بر عاطفه مثبت و منفی و هیجان پیشرفت اثربخش بود. نتایج این تحقیق نشان داد که آموزش تنظیم هیجان از طریق آموزش راهبردهای سازگارانه، نقش مهمی در عاطفه مثبت و منفی و هیجان پیشرفت دانشجویان دارد.

evaluation of the effectiveness of emotion regulationtraining on positive and negative emotions and progressemotion in students

the purpose of this research was to determine the effectiveness of emotion regulation training on positive and negative emotions and the emotion of progress in students. the current research method was a pre-test and post-test experiment with a control group. the statistical population of this research was all first-year undergraduate students of persian gulf university in the academic year 2019-2020. first, 400 people selected by multi-stage random sampling method from different faculties, then questionnaires on positive and negative emotions and emotion of progress distributed among the subjects, from among them, 120 people selected, of which 30 volunteers were randomly assigned to two groups: a control group (15 people) and an experimental group (15 people). the experimental group received eight sessions of gross’ (2007) emotion regulation training intervention. all members of the experimental and control groups administered the watson et al. (1998) positive and negative emotion questionnaire, the garnfsky (2001) emotion regulation questionnaire, and the peckron et al.’s (2005) mathematical progress emotion questionnaire. an inferential method (covariance) used to analyze the data. results: the results of the covariance analysis showed that emotion regulation training has a significant effect on emotion regulation. it was also effective on positive and negative emotions and the emotion of progress. the results of this study showed that emotion regulation training, through the training of adaptive strategies, has an important role in positive and negative emotions and the emotion of progress in students.