مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی و مواجهه‌سازی/بازداری از پاسخ بر بدتنظیمی هیجانی افراد مبتلا به اختلال وسواسی جبری

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی و مواجهه‌سازی/بازداری از پاسخ بر بدتنظیمی هیجانی افراد مبتلا به اختلال وسواسی جبری انجام شد. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری 2 ماهه بود. جامعه‌آماری پژوهش تمامی زنان و مردانی که در پاییز سال 1401 به کلینیک‌ها و مراکز مشاوره و روان درمانی تحت نظارت سازمان نظام روانشناسی و مشاوره منطقه 3 شهر تهران مراجعه کردند و توسط روانپزشک تشخیص قطعی اختلال وسواسی جبری دریافت نمودند، بودند. تعداد 51 نفر با روش نمونه‌گیری غیرتصادفی به شیوه هدفمند وارد مطالعه شدند و بطور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه قرار گرفتند. سپس گروه آزمایش اول (درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی) و دوم (درمان مواجهه‌سازی/بازداری پاسخ) هر یک طی 12 جلسه 60 دقیقه‌ای به صورت فردی، تحت مداخله‌ قرار گرفتند. ابزار پژوهش مقیاس وسواس فکری جبری ییل براون (y bocs، گودمن و همکاران، 1989)، و پرسشنامه‌های تنظیم شناختی هیجان (cerq، گارنفسکی و کرایج، 2006)، بود. تحلیل داده‌‌ها  با روش تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون بونفرونی انجام شد. یافته‌های بدست آمده نشان داد که هر دو روش مداخله‌ در مقایسه با گروه گواه به طور معنی‌داری موجب کاهش بدتنظیمی هیجانی می‌شوند (0.01>p) و بین میزان اثربخشی دو روش تفاوت معناداری وجود ندارد (0.01

comparison of the effectiveness of emotion efficacy therapy and exposure and response prevention on emotional dysregulation of people with obsessive compulsive disorder

the present study aimed to compare the effects of emotion efficiency and response exposure/inhibition therapies on emotional dysregulation of people with obsessive compulsive disorder. the method of this study was quasi experimental with a pre test post test design and a 2 month follow up. the statistical population of the research was all men and women who were referred to the counseling and psychotherapy centers under the supervision of the psychology and counseling system organization in district 3 of tehran in the fall of 2022 and received a definitive diagnosis of obsessive compulsive disorder by a psychiatrist. 51 people were included in the study using a non random sampling method purposefully and were randomly divided into two experimental groups and a control group. then, the first experimental group (emotional efficiency therapy) and the second experimental group (response exposure/inhibition therapy) were intervened during 12  1 hour sessions a week. the study tools included the yale brown obsessive compulsive scale (y bocs, goodman et al., 1989) and cognitive emotion regulation questionnaires (cerq, garnefski & kraaij, 2006). data analysis using repeated measurement tests and bonferroni’s post hoc test showed that both treatments significantly decreased emotional dysregulation compared to the control group (p< 0.01), and there was no significant difference between the effects of the two methods (p> 0.01). thus, an important step can be taken in reducing the consequences caused by the lack of emotional dysregulation in ocd by using any of the emotion efficiency and response exposure/inhibition therapies for emotional dysregulation.