اثربخشی آموزش معنامحور بر اهمال‌کاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی در دانش‌آموزان پایه دوازدهم

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش معنامحور بر اهمال‌کاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی در دانش‌آموزان پایه دوازدهم بود. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی دانش‌آموزان پسر پایه دوازدهم منطقه 10 شهر تهران در سال تحصیلی 1404 1403 تشکیل دادند که از بین آنان تعداد 40 نفر، 20 نفر در گروه گواه و 20 نفر در گروه آزمایش از طریق روش ‌نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در دو گروه جایگذاری شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه‌های اهمال‌کاری تحصیلی سولومون و راثبلوم (1984، pass) و خودکارآمدی تحصیلی اون و فرامن (1988،aseq ) بهره گرفته شد و مداخله‌ی آموزش معنامحور در 12 جلسه دوساعته، هفته‌ای یک‌بار به‌صورت گروهی برای گروه آزمایش اجرا شد. جهت تجزیه‌ و تحلیل داده‌ها از آزمون کوواریانس چندمتغیره استفاده شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیش‌آزمون بین میانگین پس‌آزمون اهمال‌کاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی در دو گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری در سطح 0.05 وجود داشت. درنتیجه، آموزش معنامحور تحصیلی می‌تواند به‌عنوان یک مداخله موثر برای دانش‌آموزان پایه دوازدهم مورد توجه قرار داده شود.

the effectiveness of meaning based education on academic procrastination and academic self efficacy in twelfth grade students

the present study aimed to determine the effectiveness of meaning based education on academic procrastination and academic self efficacy in twelfth grade students. the research method was a quasi experimental design with a pre test post test design and a control group. the statistical population of the present study consisted of all twelfth grade male students in district 10 of tehran in the academic year 2024 2025, of whom 40 people, 20 in the control group and 20 in the experimental group, were selected through purposive sampling and randomly placed in two groups. to collect data, solomon & rothblum’s procrastination assessment scale for students (pass, 1984) and owen & froman’s academic self efficacy questionnaire (aseq, 1988) were used, and the meaning based education intervention was implemented in 12 two hour sessions, once a week, in a group for the experimental group. a multivariate covariance test was used to analyze the data. the research findings showed that by controlling the pre test effect, there was a significant difference at the 0.05 level between the mean of academic procrastination and academic self efficacy in the experimental and control groups. as a result, academic meaning based education can be considered an effective intervention for twelfth grade students.