اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر تفکر ارجاعی و کیفیت روابط زناشویی در زنان متاهل شاغل

هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر تفکر ارجاعی و کیفیت روابط زناشویی در زنان متاهل شاغل بود. پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه شاغل شهر تهران در سال 1403 بود که از بین آنها 30 نفر با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و به صورت گمارش تصادفی در دو گروه (15 نفر در گروه آزمایش و 15 نفر در گروه کنترل) که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگذاری شدند. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه تفکر ارجاعی اهرینگ و همکاران (ptq،2010) و کیفیت روابط زناشویی باسبی و همکاران (rdas، 1995) بود. گروه آزمایش تحت مداخله رفتار درمانی دیالکتیکی طی 10 جلسه، 90 دقیقه ای هفته ای یکبار قرار گرفت و گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. جهت تجزیه وتحلیل از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون بین میانگین پس آزمون تفکر ارجاعی و کیفیت روابط زناشویی در گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری در سطح 0.05 وجود داشت. نتیجه گیری می شود که رفتار درمانی دیالکتیک در بهبود تفکر ارجاعی و کیفیت روابط زناشویی در زنان متاهل شاغل موثر است.

investigating the effectiveness of dialectical behavior therapy on referential thinking and the quality of marital relationships in working married women

the present study aimed to determine the effectiveness of dialectical behavior therapy on referential thinking and the quality of marital relationships in working married women. the present study was a quasi experimental study with a pre test post test design and a control group. the statistical population of the study included all employed people in tehran in 2024, from which 30 people were selected using the convenience sampling method and randomly assigned to two groups (15 people in the experimental group and 15 people in the control group) who were randomly placed in two experimental and control groups. the measurement tools included the ehring et al. referential thinking questionnaire (ptq, 2010) and the quality of marital relationships (rdas, 1995). the experimental group underwent dialectical behavior therapy intervention for 10 sessions of 90 minutes once a week, and the control group did not receive any intervention. multivariate analysis of covariance was used for analysis. the results of the analysis of covariance showed that by controlling for the pre test effect, there was a significant difference at the 0.05 level between the mean of referential thinking and the quality of marital relationships in the experimental and control groups. it is concluded that dialectical behavior therapy is effective in improving referential thinking and the quality of marital relationships in working married women.