نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی در رابطه بین یادگیری خود-راهبر و توانایی حل مسئله سازنده در دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی در رابطه بین یادگیری خود_راهبر و توانایی حل مسئله سازنده در دانشجویان انجام شد. روش پژوهش حاضر توصیفی_همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعۀ پژوهش را کلیه دانشجویان دانشگاه گیلان در سال 1402 تشکیل دادند که از بین آن ها به صورت در دسترس 220 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه یادگیری خود- راهبر (sdlrs؛ فیشر و همکاران، 2001)، پرسشنامۀ خودکارآمدی تحصیلی کالج (cases؛ اون و فرامن، 1988)، و پرسشنامه راهبرد های حل مسئله (pssq؛ کسیدی و لانگ، 1996) بود. از تحلیل معادلات ساختاری برای تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج نشان داد که مدل پیشنهاد شده از برازش مطلوبی برخوردار است و 63% واریانس حل مسئله سازنده را تبیین می کند. همچنین نتایج نشان داد یادگیری خود-راهبر بر حل مسئله سازنده (0.65=β) و خودکارآمدی تحصیلی (0.61=β) اثر مستقیم و معنادار داشت (0.05>p )؛ همچنین خودکارآمدی تحصیلی بر حل مسئله سازنده (0.21=β) اثر مستقیم معنادار داشت (0.05>p). نتایج آزمون بوت استرپ نشان داد که خودکارآمدی تحصیلی رابطه بین یادگیری خود- راهبر و حل مسئله سازنده (0.13=β) را میانجی گری می کند (0.05>p). در مجموع می توان نتیجه گرفت که یادگیری خود-راهبر به صورت مستقیم و با میانجی گری خودکارآمدی تحصیلی بر حل مسئله سازنده در دانشجویان اثرگذار است.

the mediating role of academic self efficacy in the relationship between self-directed learning and constructive problem solving ability in college students

this research aimed to determine the mediating role of academic self-efficacy in the relationship between self-directed learning and constructive problem-solving ability among students. the method of this study was descriptive-correlational using the structural equation modeling method. the research population consisted of all the students at the university of guilan in 2023. a sample of 220 students was selected from this population using a convenient sampling method. the research instruments included the self-directed learning readiness questionnaire (sdlrq) by fisher and colleagues (2001), the college academic self-efficacy questionnaire (caseq) by owen and framan (1988), and the problem-solving strategies questionnaire (pssq) by cassidy and long (1996). structural equation analysis was used to analyze the data. the results showed that the proposed model has a good fit and explained 63% of the variance of constructive problem-solving. the results showed that self-directed learning on constructive problem solving (β=0.65) and academic self-efficacy (0.61 β) had a direct and significant effect (p<0.05); also, academic self-efficacy had a significant direct effect on constructive problem solving (β=0.21) (p<0.05). the results of the bootstrap test showed that academic self-efficacy played a mediating role between self-directed learning and constructive problem-solving (β=0.13) (p<0.05). all in all, it can be concluded that self-directed learning has a direct effect on students’ constructive problem-solving through the mediation of academic self-efficacy.