اثربخشی برنامه زمانی پارادوکسی بر تاب‌آوری و انعطاف‌پذیری شناختی در زنان آسیب‌دیده از خیانت

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی برنامه زمانی پارادوکسی بر تاب‌آوری و انعطاف‌پذیری شناختی در زنان آسیب‌دیده از خیانت بود. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی زنان آسیب‌دیده از پیمان‌شکنی از همسران مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره مستقر در منطقه 1 شهر تهران از مهرماه تا اسفندماه سال 1403 تشکیل دادند که از بین آنان تعداد 30 نفر، 15 نفر در گروه گواه و 15 نفر در گروه آزمایش از طریق روش ‌نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه‌های انعطاف‌پذیری شناختی دنیس و واندروال (2010، cfi)، تاب‌آوری کانر و دیویدسون (2003 cd-risc,) بهره گرفته شد و مداخله‌ی پارادوکس درمانی در چهار جلسه دوساعته، هفته‌ای یک‌بار به‌صورت گروهی برای گروه آزمایش اجرا شد. جهت تجزیه‌ و تحلیل داده‌ها از آزمون کوواریانس چندمتغیره استفاده شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیش‌آزمون بین میانگین پس‌آزمون تاب‌آوری و انعطاف‌پذیری شناختی در دو گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری در سطح 0.05 وجود داشت. درنتیجه، پارادوکس درمانی می‌تواند به‌عنوان یک مداخله موثر برای زنان آسیب‌دیده از خیانت مورد توجه قرار داده شود.

the effectiveness of paradoxical scheduling on psychological resilience and flexibility in women affected by infidelity

the present study aimed to determine the effectiveness of paradoxical scheduling on psychological resilience and flexibility in women affected by infidelity. the research method was quasi-experimental with a pre-test-post-test design with a control group. the statistical population of the present study consisted of all women affected by infidelity from their husbands who referred to counseling centers located in district 1 of tehran from october to march 2025, of which 30 people, 15 in the control group and 15 in the experimental group, were selected through purposive sampling and randomly placed in two groups. to collect data, dennis & vander wal’s cognitive flexibility questionnaire (cfi, 2010), conner-davidson resilience scale (cd-risc, 2003) were used, and paradoxical therapy intervention was implemented in four two-hour sessions, once a week, in a group setting for the experimental group. a multivariate covariance test was used to analyze the data. the study’s findings showed that by controlling the pre-test effect, there was a significant difference at the 0.05 level between the mean of the post-test of resilience and psychological flexibility in the two experimental and control groups. as a result, paradox therapy can be considered an effective intervention for women affected by infidelity.