اثربخشی درمان راه حل محور (sft) بر پایستگی و اهمال‌کاری تحصیلی دانش‌آموزان با عملکرد تحصیلی پایین

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان راه حل محور بر پایستگی و اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان با عملکرد تحصیلی پایین انجام شد. پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماه بود. جامعه آماری شامل همه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر بروجرد در سال تحصیلی 1403-1402 بودند که از بین آن ها 30 دانش آموز با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. گروه آزمایش در طول دو ماه تحت مداخله درمان راه حل محور قرار گرفت. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه پایستگی تحصیلی (abq؛ دهقانی زاده و حسین چاری، 1391) و مقیاس سنجش اهمال کاری- نسخه دانش آموزان (pass؛ سولومون و راثبلوم، 1984) استفاده شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون آماری تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر انجام شد. یافته‌ها نشان داد که نمره پایستگی تحصیلی در گروه مداخله از پیش آزمون تا پیگیری به طور معنادار افزایش یافته است (0.05>p)، اما در مقابل نمره اهمال کاری تحصیلی از پیش آزمون تا پیگیری به طور معنادار کاهش یافته است (0.05>p). در واقع می توان نتیجه گرفت که درمان راه حل محور منجر به افزایش پایستگی و کاهش اهمال کاری تحصیلی در دانش آموزان دختر شده است.

the effectiveness of solution-focused therapy (sft) on academic buoyancy and academic procrastination of students with low academic performance

the present study was conducted to determine the effectiveness of solution-focused therapy (sft) on academic buoyancy and academic procrastination of students with low academic performance. the current research was semi-experimental with a pre-test-post-test design and a control group with a follow-up period of two months. the statistical population included all female students of the second secondary level of borujerd city in the academic year of 2023-2024, of which 30 students were selected by purposeful sampling and randomly divided into two groups. the experimental group was subjected to the solution-focused therapy intervention for two months. to collect data, the academic buoyancy questionnaire (abq; dehghanizadeh and hossein chari, 2013) and procrastination assessment scale for students (pass; solomon, & rothblum, 1984) were used. data analysis was done using repeated measurement variance analysis. the findings showed that the academic buoyancy score in the intervention group increased significantly from the pre-test to follow-up (p<0.05), but on the other hand, the academic procrastination score decreased significantly from the pre-test to follow-up (p<0.05). it can be concluded that solution-focused therapy has led to an increase in academic buoyancy and a decrease in academic procrastination in female students.