مقایسه اثربخشی درمان هیجان‌مدار و درمان مبتنی بر شفقت بر سوگ پیش از موعد و پریشانی‌ روانشناختی مراقبین بیماران مبتلا به سرطان

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان هیجان‌مدار و درمان مبتنی بر شفقت بر سوگ پیش از موعد و پریشانی‌ روانشناختی مراقبین بیماران مبتلا به سرطان بود. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون_ پس‌آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری پژوهش مراقبت‌کنندگان بیماران مبتلا به سرطان بستری در بیمارستان‌های امام حسین و بهار شهرستان شاهرود در سال 1401 بودند. تعداد 45 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در 3 گروه (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های سوگ پیش از موعد (mm-cgi) دهقانی و همکاران (1391)، پریشانی‌ روانشناختی (k-10) کسلر (2003) بود. یکی از گروه‌های آزمایش درمان هیجان‌مدار را در 10 جلسه 1 ساعته و گروه آزمایش دیگر نیز درمان مبتنی بر شفقت را در قالب 10 جلسه 1 ساعته به صورت هفته‌ای دو بار دریافت کردند. برای تحلیل داده‌ها از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که درمان هیجان‌مدار و درمان مبتنی بر شفقت بر سوگ پیش از موعد و پریشانی‌ روانشناختی اثربخشی معنادار داشتند (0.05>p). همچنین درمان هیجان‌مدار در مقایسه با درمان مبتنی بر شفقت بر کاهش سوگ پیش از موعد و پریشانی‌ روانشناختی مراقبین بیماران مبتلا به سرطان اثربخشی بیشتری داشته است (0.01>p). نتایج نشان داد که درمان هیجان‌مدار، مداخله‌ کارآمدتری در مقایسه با درمان مبتنی بر شفقت برای کاهش سوگ پیش از موعد و پریشانی‌ روانشناختی مراقبین بیماران مبتلا به سرطان بوده است.

comparing the effectiveness of emotion-oriented therapy and compassion-based therapy on premature bereavement and psychological distress of caregivers of cancer patients

the present study aimed to compare the effectiveness of emotion-oriented therapy and compassion-based therapy on premature bereavement and psychological distress of caregivers of cancer patients. the research method was semi-experimental with a pre-test-post-test design and a control group with a three-month follow-up period. the statistical population of the research was the caregivers of cancer patients admitted to imam hossein and bahar hospitals in shahrood city in 2022. 45 people were selected by available sampling and randomly divided into 3 groups (15 people in each group). the research tools included premature bereavement questionnaires (mm-cgi) by dehghani et al. (2012), and psychological distress (k-10) by kessler (2003). one of the experimental groups received emotion-oriented therapy in 10 1-hour sessions, and the other experimental group received compassion-based therapy in the form of 10 1-hour sessions twice a week. analysis of variance with repeated measures was used to analyze the data. the findings showed that emotion-oriented therapy and compassion-based therapy had a significant effect on premature bereavement and psychological distress (p<0.05). also, emotion-oriented therapy has been more effective in reducing premature grief and psychological distress of caregivers of cancer patients compared to compassion-based therapy (p<0.01). the results showed that emotion-oriented therapy was a more efficient intervention compared to compassion-based therapy for reducing premature grief and psychological distress of caregivers of cancer patients.