نقش میانجی قربانی شدن سایبری در رابطه بین خودافشایی هیجانی و احساس تنهایی در نوجوانان

مطالعه حاضر با هدف تعیین نقش میانجی قربانی شدن سایبری در رابطه بین خودافشایی هیجانی و احساس تنهایی در نوجوانان انجام شد. روش پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعۀ آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر اصفهان در سال 1403 تشکیل دادند. پرسشنامه ها با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای به 200 دانش آموز منتخب ارائه شد. جهت جمع آوری داده ها از مقیاس قلدری سایبری (cbs؛ مینه سینی و همکاران، 2011)، مقیاس خودافشایی هیجانی (esds؛ اسنل و همکاران، 1998) و نسخه سوم مقیاس احساس تنهایی  (ucla-ls3؛ راسل، 1996) استفاده شد. داده ها به روش مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مطلوب برخوردار است. یافته ها نشان داد که اثر مستقیم خودافشایی هیجانی و قربانی شدن سایبری بر احساس تنهایی معنادار بود؛ همچنین اثر مستقیم خودافشایی هیجانی بر قربانی شدن سایبری معنادار بود (0.05>p)؛ نتایج آزمون بوت استرپ نشان داد که قربانی شدن سایبری بین خودافشایی هیجانی و احساس تنهایی نقش میانجی داشت (0.05>p). در مجموع می توان نتیجه گرفت که خودافشایی هیجانی به صورت مستقیم و به واسطه قربانی شدن سایبری بر احساس تنهایی نوجوانان اثر دارد.

the mediating role of cyber victimization in the relationship between emotional self-disclosure and loneliness in adolescents

this study aimed to determine the mediating role of cyber victimization in the relationship between emotional self-disclosure and loneliness in adolescents. the present research method was descriptive-correlational structural equation modeling. the statistical population of the study consisted of all junior high school students in isfahan in 2024. questionnaires were administered to 200 selected students using cluster random sampling. to collect data, the cyber ​​bullying scale (cbs; menesini et al., 2011), the emotional self-disclosure scale (esds; snell et al., 1998), and the third version of the loneliness scale (ucla-ls3; russell, 1996) were used. the data were analyzed using structural equation modeling. the findings showed that the proposed model was a good fit. the findings showed that the direct effect of emotional self-disclosure and cyber victimization on loneliness was significant; also, the direct effect of emotional self-disclosure on cyber victimization was significant (p<0.05); the results of the bootstrap test showed that cyber victimization had a mediating role between emotional self-disclosure and loneliness (p<0.05). in general, it can be concluded that emotional self-disclosure directly affects adolescents’ loneliness through cyber victimization.