صحت‌ سنجی استناد قرائات سبع به پیامبر (صلی الله علیه و آله)

یکی از مباحث علوم قرآنی، ریشه قرائات سبع است. برخی معتقدند این اختلاف قرائات دلایلی دارد مانند اجتهاد قراء، ابتدایی‌بودن خط و سایر موارد. در برابر، بسیاری از دانشمندان معتقدند این قرائات از ناحیۀ پیامبر (صلی الله علیه و آله) صادر شده و ایشان بر صحابه خوانده‌اند تا به دست دیگر مسلمانان برسد و اصطلاحا قرائات سبع به حضرت منتسب است. به این معنا که هر یک از قرّاء سبع، قرائت خویش را از شیخ و استاد خویش فراگرفته‌اند، تا اینکه این قرائت به شخص پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) می‌رسد. این مقاله با روش توصیفی – تحلیلی و با جمع‌آوری شواهد و دلایل، صحت استناد قرائات سبع به پیامبر (صلی الله علیه و آله) را بررسی و سنجیده است. بر اساس یافته‌های پژوهش، دلایل و شواهد استناد قرائات سبع به پیامبر عبارت است از: ‌1. سماعی و سنت‌بودن قرائت بر اساس عبارت تاریخی القِراءَهُ سُنَّهٌ. 2. تصریح قرّاء و دیگران بر منتسب‌بودن قرائت قرّاء به پیامبر (صلی الله علیه و آله). 3. سلسله اسناد قرائات از قاری تا حضرت. این دلایل نشان‌دهندۀ انتساب قرائات سبع به حضرت است. در برابر این دلایل، ایراداتی گرفته شده است تا صحت انتساب این قرائات به حضرت مورد تردید قرار بگیرد، مانند حجت‌آوری برای قرائات، سندهای تشریفاتی و مخالفت با عقل و اعتبار. در نهایت ضمن پاسخ به این اشکالات و تمام‌بودن دلایل انتساب قرائات سبع به حضرت، صحت آن اثبات می‌شود.

an evaluation of the attribution of the seven qira’at (qira’at) to the prophet (pbuh)

one of the key discussions in quranic sciences is the origin of the seven qira’at (qira’at sab’a). some scholars attribute the variations in these readings (qira’at) to factors such as the ijtihad of the reciters, the primitive nature of the early arabic script, and other similar reasons. in contrast, many scholars assert that these readings (qira’at) were directly transmitted by the prophet moḥammad (pbuh) to his companions, who then conveyed them to the broader muslim community. consequently, the seven qira’at are traditionally attributed to the prophet (pbuh). this attribution implies that each of the seven canonical reciters acquired their readings (qira’at) from their teachers in a chain of transmission that ultimately traces back to the prophet (pbuh). this study adopts a descriptive-analytical approach, collecting and analyzing evidence to evaluate the validity of attributing the seven qira’at to the prophet (pbuh). the findings of the research highlight the following key arguments supporting the attribution of the seven qira’at to the prophet (pbuh) : 1. the oral and sunnah-based nature of quranic recitation (qir’at), as indicated by the historical phrase “al-qirā’a sunna” . 2. explicit affirmations by the canonical reciters and others about the linkage of their readings (qira’at) to the prophet (pbuh). the chain of transmission (isnad) connecting each canonical reciter to the prophet (pbuh) . 3. these arguments collectively suggest the validity of attributing the seven qira’at to the prophet (pbuh). however, certain objections have been raised to challenge this attribution, such as questioning the authority of the qira’at, the formal nature of some chains of transmission, and potential conflicts with reason and authenticity. by addressing these objections and affirming the robustness of the evidence supporting the attribution of the seven qira’at to the prophet (pbuh), the study ultimately substantiates its validity.