بررسی و تحلیل «نقد متنی و نسخه‌های خطی قرآن» از دیدگاه کیث اسمال

عصر روشنگری و ظهور رویکرد تاریخی - انتقادی نسیت به کتاب مقدس و ابطال فراز وفرود عهدینی ،بستری بود برای خاورشناسان تا در قرن نوزدهم و بیستم میلادی این نوع نگاه را به قرآن تسری داده و رویکرد انتقادی خویش را در قالب  و فرایندی جدید طرح نمایند این فرایند از نقد متنی به نقد منبع سرازیر و سپس به نقد فرمی و از آنجا به نقد ویرایشی رهنمون گردید ، «این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی نقد متنی نسخه‌های خطی قرآن از دیدگاه کیت اسمال در کتاب نقد متنی و نسخه‌های خطی قرآن می‌پردازد. هدف اصلی آن، واکاوی دیدگاه‌های اسمال و شناسایی شکاف‌های موجود در این حوزه است،اسمال با بررسی انواع املایی در نسخه های خطی اولیه ،اشتباهات کاتبان،انواع در علائم دیاکریتیک و تقسیم بندی آیات و همچنین رابطه بین نسخه های موجود در نسخه های خطی و نسخه های ثبت شده در ادبیات اسلامی، ارزیابی با اهمیتی در باره تاریخ اولیه متن قرآن و چالش های پرابلماتیک آن پیش روی نهاده است هرچند پژوهش اسمال با بهره‌گیری از روش‌شناسی دقیق، استفاده از منابع دسته اول، طبقه‌بندی سیستماتیک تغییرات و توجه به تعامل سنت شفاهی و نوشتاری، امتیازات قابل توجهی دارد، اما با مشکلاتی همچون سوگیری روش‌شناختی، عدم درک جامع متنی و زبان‌شناختی قرآن، غفلت از سنت شفاهی،نادیده گرفتن تواتر قرآن،بی‌توجهی به دانش قرائات و تمرکز محدود بر زمینه تاریخی نسخه‌های خطی قرآن روبه‌روست که می تواند اهداف او را نسبت به نقد متنی نسخه های خطی قرآن ناکافی و عقیم نماید.

analysis and examination of textual criticism and qurān manuscripts from the perspective of keith small

the enlightenment era and the emergence of the historical-critical approach to the bible, along with the study of textual variations in the old and new testaments, provided a foundation for orientalists in the 19th and 20th centuries to extend this perspective to the qurān and introduce their critical approach as a novel process. this process began with source criticism, evolved into textual criticism, progressed to form criticism, and eventually developed into redaction criticism. this study, employing a descriptive-analytical method, examines the textual criticism of qurānic manuscripts from the perspective of keith small in his book textual criticism and qurān manuscripts. the primary objective is to explore small’s viewpoints and identify existing gaps in this field. small, by analyzing aspects such as orthographic variations in early manuscripts, scribal errors, differences in diacritical markings, verse divisions, and the relationship between manuscripts and the texts recorded in islamic literature, presents a significant evaluation of the early textual history of the qurān and its complex challenges. while small’s research benefits from precise methodology, reliance on primary sources, systematic classification of textual variations, and attention to the interaction between oral and written traditions, it faces several issues, including methodological bias, a lack of comprehensive textual and linguistic understanding of the qurān, neglect of oral tradition, disregard for tawātur (mass transmission), inattention to qirāʾāt (recitation variants), and a limited focus on the historical context of qurānic manuscripts. these shortcomings, despite his extensive efforts, may render his objectives in the textual criticism of qurānic manuscripts insufficient or incomplete.