ملاک‌های علامه طباطبایی در قبول یا رد قرائات

توجه به مسئله قرائات از سوی مفسران فریقین در تفسیر، از مسائل مبنایی و تاثیرگذار در دانش تفسیر و برداشت از آیات قرآن کریم می‌باشد. در میان مفسران شیعه، علامه طباطبایی رحمه الله صاحب تفسیر گران‌قدر المیزان، توجه خاص و فراوانی به این امر داشته‌اند. میزان توجه به قرائات قرآن و تاثیر آن در تفسیر ضرورت پردازش به دیدگاه‌های علامه را ایجاد می‌کند تا از پرتو آن میزان توجه برخی از مفسران شیعه به‌دست آید. روش تحقیق در این نوشتار توصیفی تحلیلی بوده و در آن از منابع کتابخانه‌ای بهره برده شده است. یافته‌های تحقیق حاکی از آن است که علامه طباطبایی در قبول یا رد قرائات ملاک‌هایی را در نظر گرفته که عبارت‌اند از: سند صحیح، پایبندی به قواعد ادبیات عرب، مطابقت با رسم مصحف که از ملاک‌های قبول علامه در پذیرش قرائت می‌باشند. همچنین ایشان در رد یک قرائات نیز دارای ملاک‌هایی است که عبارتند از؛ متواتر نبودن قرائت، حجت نبودن قرائات شاذ، تحریف‌نمابودن برخی از روایات قرائت.

Allamah Tabatabai’s Criteria for Accepting or Rejecting Recitations (Qira’at)

Paying attention to the issue of readings by foreign commentators in interpretation is one of the basic and influential issues in the knowledge of interpretation and interpretation of the verses of the Holy Quran. Among the Shiite commentators, Allameh Tabatabaei? The owner of the valuable commentary of AlMizan has paid special attention to this issue. The amount of attention paid to the recitations of the Quran and its effect on interpretation creates the necessity of processing Allameh’s views to obtain the amount of attention paid by some Shiite commentators. The research method in this article is descriptiveanalytical and library resources are used in it. The findings of the research indicate that Allameh Tabatabai considered the criteria for accepting or rejecting recitations, which include: authentic documents, adherence to the rules of Arabic literature, and compliance with the custom of Mushaf, which are among the criteria for acceptance of Allameh in accepting recitations. Also, he has criteria in rejecting a recitation, which are: Inconsistency of recitations, nonauthenticity of Shaz recitations, and distortion of some narrations of recitation