نقد و بررسی دیدگاه سلیمان الرومی پیرامون رویت خدا با تکیه بر دلایل عقلی و نقلی

اصولاً فصل ممیز انسان الهی از فرد مادی در توحید است. قرآن وجود خدا را امری روشن دانسته و تردید دراین‌باره را بی‌مورد تلقی کرده است. فِرَقِ اسلامی در اعتقاد به اصل وجود خدا اختلافی ندارند، ولی در صفات خدا دچار اختلاف شده‌اند که یکی از این اختلافات، موضوع رویت خداست. سلیمان الرومی با تاثیرپذیری از دیدگاه‌های سلفی ابن تیمیه، به رویت خدا در آخرت معتقد بوده و اعتقاد شیعه در مورد عدم رویت را موردانتقاد قرار می‌دهد. براهین عقلی رویت خداوند را در دنیا و آخرت مردود می‌داند. قائلین به رویت ازجمله سلفیان، برای اثبات نظر خود به آیات و روایاتی تمسک می‌جویند که با تعمق در این آیات و بررسی دیدگاه مفسران، مسئلۀ رویت خدا از این آیات نتیجه نمی‌شود. از طرفی آیاتی با صراحت رویت خدا را نفی می‌کند. روایات مورد استدلال آنان نیز دارای ضعف سندی است. در منابع حدیثی اهل سنت و شیعه نیز روایاتی در رد رویت خدا وجود دارد.

critique of suleiman al-rumi’s view on seeing god based on rational and narrative reasons

basically, the distinguishing chapter of the divine man from the material person is in monotheism. the qur’an considers the existence of god to be a clear matter and considers doubt about this to be useless. islamic sects do not differ in their belief in the principle of god’s existence, but they have differences in the attributes of god, one of which is the issue of seeing god. influenced by ibn taymiyyah’s salafi views, suleiman al-rumi believes in seeing god in the hereafter and criticizes the shiite belief in not seeing. rational arguments reject the view of god in this world and the hereafter. believers in vision, including the salafis, rely on verses and hadiths to prove their point, which by meditating on these verses and examining the views of the commentators, the issue of seeing god from these verses does not result. on the other hand, verses explicitly deny seeing god. the narrations they argue also have a weak document. there are also narrations in sunni and shiite hadith sources that reject the view of god.