تبیین فرآیند ازدیادِ نعمت از مسیر اخلاقِ رضایت‌مندانه؛ با توجه به آیه هفتم سوره ابراهیم

مطابق ظاهر آیه هفتم سوره ابراهیم، اگر انسان‌ها نسبت به داشته‌های خود، شکرگزار باشند، شاکربودن، دست‌کم بر اساس یکی از معانی، خودش به تنهایی می‌تواند سبب افزایش دارایی مادی و معنوی شود. اما فرآیند تاثیر و تاثّر میان شکرگزاری و افزایش سرمایه و این که چگونه یک امر پنداری و درونی، می‌تواند یک محصول بیرونی و عینی را عهده دار شود، در آیه مشخص نیست. در این تحقیق با روش توصیفی و تحلیلی تلاش شده است تا با استفاده از آیاتی دیگر و برخی احادیث معتبر، این فرآیند تحلیل شود. هم‌زمان به فرآیند شناختی خاصی اشاره می‌شود که از راه تبیین حالتِ درونی و ذهنی شاکربودگی،  رسیدن به نتایج محسوسِ واقعی را تفسیر می‌کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که نسبتِ مستقیمی میان شکرگزاری و تاثیر آن بر افزایش سطح کمی زیست آدمی وجود دارد؛ در آیه موردنظر شکرگزاری متوقف بر باورها و موضع گیری‌های پیشین خاصی نشده است و هر انسانی می‌تواند با قراردادن خود در این فرآیند شناختی از نتایج آن بهره مند شود؛ حاصل آنکه طبق یک سنت الهی خود انسان است که با نگرش و گرایش‌های درونی، کشش و کنش‌های بیرونی را رقم می‌زند و فرآیند شاکر بودگی افزایش سرمایه، تاثیر یک امر درونیِ کیفی بر یک امر برونیِ کمی را به درستی نشان می‌دهد.

explaining the process of increasing blessings through the path of contentment ethics; according to the 7th verse of surah ibrahim

according to the appearance of the seventh verse of surah ibrahim, if people are grateful for their possessions, gratitude, at least based on one of the meanings, can itself increase wealth. however, the process of influence and effect between gratitude and capital increase and how an imaginary and internal matter can assume an external and objective product is not clear in the verse. in this research, an attempt has been made to analyze this process using other verses and some authentic hadiths using a descriptive and analytical method. at the same time, a specific cognitive process that interprets and explains the achievement of real tangible results from the internal and mental state of gratitude has also been mentioned. the research findings show that there is a direct relationship between gratitude and its effect on increasing the quantitative level of human life; in the quranic perspective, gratitude is not limited to specific previous theological beliefs and positions, and every human being can benefit from its results by placing himself in this cognitive process; the result is that according to a divine tradition, it is man himself who determines external attraction and actions with his internal attitude and tendencies, and the process of gratitude-capital increase correctly shows the effect of a qualitative internal matter on a quantitative external matter.