طراحی مدل کسب و کار کارآفرینی اجتماعی دیجیتال

مقدمه:کارآفرینی اجتماعی دیجیتال به معنای استفاده از فناوری‌های دیجیتال برای ایجاد تغییرات اجتماعی و حل مشکلات اجتماعی است. هدف پژوهش حاضر طراحی مدل کسب و کار کارآفرینی اجتماعی با رویکرد دیجیتال درکسب و کارهای اداره کل ورزش و جوانان است.روش: این پژوهش در زمره تحقیقات آمیخته به شمار می‌آید، راهبرد کیفی مورد استفاده نظریه داده بنیاد و راهبرد کمی مورد استفاده در این زمینه پیمایشی می‌باشد. جامعه آماری بخش کیفی 20 نفر از خبرگان و مدیران اداره کل ورزش و جوانان استان اصفهان و در بخش کمی 175 نفر از مدیران و کارکنان باشگاه‌های ورزشی اصفهان است. یافته ها:پس از تحلیل یافته‌‌ها، مولفه‌های تشخیص فرصت و تامین مالی به عنوان شرایط علّی، توسعه مولفه‌های محیطی و مدیریتی به عنوان شرایط زمینه‌ای، کارآفرینی و مدیریت ریسک به عنوان شرایط مداخله‌گر و راهبردهای سازمانی و فردی به عنوان راهبردهای لازم جهت طراحی مدل شناسایی شدند. توسعه و انتقال کارآفرینی و کارآفرینی فناورانه نیز به عنوان پیامدهای طراحی مدل کسب و کار کارآفرینی اجتماعی با رویکرد دیجیتال شناخته شدند.بحث و نتیجه گیری: با توجه به ضرایب مسیر برآوردی می‌توان گفت مولفه‌های الگوی اجرایی پیشنهادی بر همدیگر تاثیر مثبت و معنی‌داری دارند و مدل دارای درجه تناسب مطلوبی می‌باشد. مدل ارائه شده در این پژوهش به عنوان الگویی جهت توسعه و ترویج کارآفرینی فناورانه می‌باشد. این مدل می‌تواند در ارتقای وضعیت اداره کل ورزش و جوانان موثر واقع شود و نقش مهمی در زنجیره ایده تا ثروت ایفا کند.

designing a social entrepreneurship business model with a digital approach

introduction: digital social entrepreneurship refers to the use of digital technologies to create social change and solve social problems. the aim of this study is to design a business model for social entrepreneurship with a digital approach in the businesses of the general directorate of sports and youth.methods: this research falls under the category of mixed-methods studies, employing grounded theory as the qualitative strategy and survey as the quantitative strategy. the qualitative study population consists of 20 experts and managers from the generaldirectorate of sports and youth in isfahan province, while the quantitative study population includes 175 managers and employees of sports clubs in isfahan.results: after analyzing the findings, the components of opportunity recognition andfinancing were identified as causal conditions, the development of environmental and managerial components as contextual conditions, entrepreneurship and risk management as intervening conditions, and organizational and individual strategies as necessary strategies for designing the model. additionally, the development and transfer of entrepreneurship and technological entrepreneurship were recognized asoutcomes of designing the business model for social entrepreneurship with a digital approach.conclusion: given the estimated path coefficients, it can be stated that the componentsof the proposed executive model have a positive and significant impact on each other, and the model demonstrates a desirable level of fit. the model presented in this study serves as a framework for the development and promotion of technologicalentrepreneurship. it can be effective in enhancing the status of the general directorate of sports and youth and plays a significant role in the idea-to-wealth chain.