فناوری‌های مجازات و تداوم نظم سیاسی- اجتماعی در ایران (با تاکید بر مجازات حبس در ایران پسا انقلاب)

هر نظم سیاسی-اجتماعی برساختی است گفتمانی-زبانی و پیوند آن با فناوری‌های غیرزبانی، به‌صورت دیالکتیکی این نظم را تداوم می‌بخشند. با مشاهدۀ تاریخ ایران می‌توان سه نقطۀ گسست در این نظم را مشاهده کرد. نظم سیاسی-اجتماعی در ایران از باستان تا پایان قاجار تحت تاثیر گفتمان سنت-شبان‌وارگی، دوران پهلوی تحت تاثیر گفتمان شبه‌مدرنیته-شبان‌وارگی و دوران پس از انقلاب، اغلب تحت تاثیر گفتمان اسلام‌گرایی بوده است و بدین‌ترتیب به تبعیت از اندیشه‌ دیرینه‌شناسی و تبارشناسی میشل فوکو، در هر دوره حقیقتی متولد شده است که افراد هویت خودشان را در آن نظام حقیقت می‌دیدند. جرم نیز برساخت حاصل این نظام حقیقت بوده و به‌تبع با تغییر نظم، این گفتمان‌ها بوده‌اند که می‌گویند چه فعل و یا ترک فعلی جرم و چه کسی مجرم است و چگونه با بررسی فناوری‌های مجازات هر دوره، می‌توان تداوم نظم سیاسی-اجتماعی آن دوره را مشاهده کرد. سوال اصلی نوشتار حاضر این است که چه فناوری‌های مجازاتی سبب تداوم نظم سیاسی-اجتماعی در ایران شده‌اند؟ فرضیۀ مقالۀ حاضر این است که فناوری‌های «تعذیبی-آیینی» و «تنبیهی-اصلاحی» از باستان تا قبل از انقلاب اسلامی و فناوری‌های «تعذیبی- اسلامی» و «تنبیهی-بازپروری» در ایران پساانقلاب، سبب تداوم نظم سیاسی-اجتماعی شده‌اند.

punishment technologies and the continuation of the political-social order in iran (with an emphasis on imprisonment in iran after the revolution)

every socio-political system is a discourse-linguistic constructive and its link with non-linguistic technologies that dialectically perpetuates this order. by looking at the history of iran، we can see three breaking points in this order. the socio-political order in iran from ancient times to the end of qajar was influenced by the traditional-pastoral discourse، during the pahlavi period under the influence of pseudo-modernity-pastoral discourse، and in the post-revolution era under the influence of islamism discourse. crime is also a structure that is the result of this system of truth. as the order changes، it is these discourses that say what act or omission is the crime and who is to blame. but this normative system requires non-linguistic technologies، which guarantee the continuation of this order and dominant discourse. therefore، by examining the technologies of punishment، it is possible to see how the political-social order has continued. the main question of the present article is، what punishment technologies have caused the continuation of political-social order in iran after the revolution? the hypothesis of this article is that the technologies of torture-ritual، punitive-correction، discipline-education and care-control have caused the continuation of the social-political order of iran after the revolution.