کیفر در اندیشه‌ی هگل با تاکید بر ایده‌ی مسوولیت جنایی شهروند منطقی

روح، به‌عنوان اصلی‌ترین مفهوم در فلسفه هگل، تجلی پیوند اراده های جزئی افراد با اراده کلی است. این پیوند از طریق سیر دیالکتیکی روح صورت می‌گیرد، جایی که افراد به‌عنوان سوژه‌های آزاد، خود را در اراده کلی که در دولت تجلی می‌یابد، بازمی‌شناسند. دولت، به‌عنوان تبلور اراده کلی، شرط اساسی تحقق مفهوم شهروندی است؛ زیرا بدون پذیرش و تایید دولت، شهروند معنای خود را از دست می‌دهد. شهروندان، به دلیل این پیوند با اراده کلی، به اقتضائات آن متعهد می‌مانند. کیفردهی به خطاکاران نیز یکی از این اقتضائات است که از ضرورت حفظ نظم و عدالت در راستای تحقق آزادی نشات می‌گیرد. مهم‌ترین برداشتی که از تامل در نوشته‌های هگل به‌دست می آید آن است که پذیرش مفهوم شهروند در ارتباط با حاکمیت، لزوماً با پذیرش مسئولیت شهروندان امکان‌پذیر است. افراد به‌عنوان اعضای منطقی جامعه باید در قبال اعمال خود مسئولیت‌پذیر باشند. حاکمیت هم موظف است بازخواست مجرم در قبال جرم ارتکاب‌یافته توسط او را برای احترام به عضو منطقی، در دستور کار خود قرار دهد. بر این اساس، اعمال مجازات حق مجرم قلمداد می‌شود؛ حقی که در مکتب پیامدگرایی توجیه مجازات، مورد انکار قرار می‌گیرد. این تبیین ضرورت اعمال مجازات را بدون در نظر گرفتن پیامد دیگری نظیر پیشگیری مبتنی بر ارعاب و یا اقدامات درمانی بدون قید و شرط، نشان می‌دهد. اعمال روزافزون سیاستهای کیفری امنیت‌مدار و یا درمان‌محور در نظام‌های حقوقی حال حاضر سراسر دنیا سبب شده است نوعی حس بیگانگی و فاصله بین شهروندان و نظام عدالت کیفری به‌وجود آید. این نوشته با توجه به تبیین‌های هگل سعی دارد رویکردی انسان‌محور با تکیه بر کرامت ذاتی شهروندان ارائه کرده و بینشی تازه در این خصوص تعریف کند.

hegel's theory of punishment with an emphasis on the criminal responsibility of the rational citizen

geist، as the central concept in hegel's philosophy، embodies the unification of individuals' particular wills with the universal will. this unity is achieved through the dialectical progression of geist، wherein individuals، as free subjects، recognize themselves within the universal will embodied in the state. the state، as the manifestation of the universal will، is essential for realizing the concept of citizenship. without the acknowledgment and affirmation of the state، the notion of citizenship loses its meaning. citizens، by virtue of their connection to the universal will، are committed to its imperatives. punishment for wrongdoers is one such imperative، rooted in the necessity of preserving order and justice as prerequisites for the realization of freedom. a key insight derived from hegel's writings is that the recognition of citizenship in relation to sovereignty inherently requires citizens' acceptance of responsibility. individuals، as rational members of society، must be accountable for their actions.  likewise، the state is obligated to hold the offender accountable for their crime as an expression of respect for them as rational members. in this framework، punishment is viewed as the criminal's right—a right that consequentialist theories often reject. this explanation underscores the necessity of punishment independent of other considerations، such as deterrence through fear or unqualified rehabilitative measures. the increasing reliance on security-oriented or treatment-focused criminal policies in contemporary legal systems worldwide has fostered a sense of alienation between citizens and the justice system. drawing on hegel's philosophy، this article aims to propose a human-centered approach grounded in the intrinsic dignity of citizens، offering a fresh perspective in this domain.