تاثیر تمرینات ثبات مرکزی با و بدون تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای بر بهبودی کنترل کمری-لگنی، مکانیک فرود و تعادل در رزمی‌کاران دارای نقص تنه

مقدمه: این مطالعه با هدف بررسی تاثیر افزودن تحریک فراجمجمه‌ای (tdcs) به تمرینات ثبات مرکزی (cst) بر کنترل کمری-لگنی، مکانیک فرود و تعادل در رزمی‌کاران دارای نقص تنه انجام شد. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون است که شامل 30 نفر از رزمی‌کاران دارای نقص تنه بود که، به طور تصادفی به دو گروه تجربی(tdcs + cst, n=15–فعال) و شم(n=15(,tdcs+cst–غیرفعال) تقسیم شدند. داده‌های نقص تنه با آزمون پرش تاک، کنترل کمری-لگنی با استفاده از دستگاه فشار بیوفیدبک فشاری، تعادل پویا با آزمون y و مکانیک فرود از طریق سیستم امتیازدهی خطای فرود جمع‌آوری شد. پس از پیش‌آزمون‌ها، آزمودنی‌ها به مدت 4 هفته تحت مداخلات مطالعه قرار گرفتند. بلافاصله پس از اتمام مداخلات، پس‌آزمون انجام شد. یافته‌ها: همانطور که با مقایسه‌های بین گروهی نشان داده شد، یافته‌ها بهبودهای معنی‌داری را در کنترل کمری- لگنی و مکانیک فرود از پیش‌آزمون تا پس‌آزمون در گروه مداخله نشان دادند. در مقابل، گروه شم تغییرات معنی‌داری در تعادل در مرحله پس‌آزمون نشان نداد. علاوه بر این، تفاوت‌های معنی‌داری بین گروه‌ها در اندازه‌های کنترل کمری- لگنی، مکانیک فرود و تعادل در پس‌آزمون دیده شد که، نشان‌دهنده تاثیر مثبت مداخله است. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که tdcs ممکن است اثربخشی cst را افزایش دهد و منجر به بهبود قابل توجه در کنترل کمری- لگنی و مکانیک فرود شود. این پیشرفت‌ها ممکن است به پیشگیری از آسیب و بهینه‌سازی عملکرد ورزشی کمک کند. 

the effects of core stability training with and without transcranial direct current stimulation on improving lumbopelvic control, landing mechanics, and balance in martial artists with trunk defects

introduction: this study aimed to investigate the effect of adding transcranial stimulation (tdcs) to core stability training (cst) on lumbar-pelvic control, landing mechanics, and balance in martial artists with trunk defects. materials and methods: the present study is a semi-experimental study with a pre-test-post-test design, which included 30 martial artists with trunk defects randomly divided into two groups: experimental (active-tdcs + cst, n=15) and sham (deactive-tdcs+cst, n=15) groups was assigned. trunk defect data were collected by the tuck jump test, lumbopelvic control through a biofeedback pressure device, dynamic balance with the y test, and landing mechanics through the landing error scoring system. after the pre-tests, the subjects underwent the study interventions for 4 weeks. immediately after the completion of the interventions, the post-test was performed. results: the findings demonstrated significant improvements in lumbopelvic control and landing mechanics from pre-test to post-test in the intervention group, as revealed by between-group comparisons. in contrast, the sham group did not show significant changes in balance during the post-test phase. moreover, significant differences were observed between the groups in lumbopelvic control, landing mechanics, and balance measures at post-test, indicating the positive effect of the intervention. conclusion: the results of this study suggest that tdcs may enhance the effectiveness of cst, leading to notable improvements in lumbopelvic control and landing mechanics. these enhancements may contribute to injury prevention and the optimization of athletic performance.