نانوذرات برای دارورسانی در بیماری پارکینسون: مروری بر کاربردهای بالقوه

مقدمه: بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی قابل توجه است که هر ساله بخش قابل توجهی از جمعیت جهان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. این بیماری در درجه اول از تخریب سلول‌های ترشح کننده دوپامین ناشی می‌شود و منجر به عدم تعادل بین دو انتقال دهنده عصبی کلیدی مغز، دوپامین و استیل کولین می‌شود. در‌حالی‌که عوامل ژنتیکی و محیطی مختلفی در ایجاد آن نقش دارند، این بیماری در‌حال‌حاضر درمان قطعی ندارد. گزینه‌های درمانی شامل جراحی یا داروهایی است که هدف آن‌ها افزایش سطح دوپامین در مغز است. در دهه‌های اخیر، نانوذرات به دلیل پتانسیل خود در درمان بیماری‌های مختلف از جمله بیماری پارکینسون توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرده‌اند. درمان‌های سنتی با چالش‌هایی مانند فراهمی زیستی کم، نفوذپذیری ضعیف در سد خونی- مغزی، محلولیت محدود در مایعات بیولوژیکی، متابولیسم سریع و توزیع بیولوژیکی ناکافی مواجه هستند. نانوپزشکی می‌تواند راه حل‌های امیدوارکننده‌ای برای رفع این محدودیت‌ها از طریق بهبود دارورسانی و اثربخشی درمانی برای بیماری پارکینسون را ارائه کند. مواد و روش‌ها: در این مطالعه مروری، مقالات منتشر شده بین سال‌های 1990 تا ماه آگوست 2024 از پایگاه‌های اطلاعاتی معتبرscopus, isc ،pubmed و google scholar با استفاده از کلید واژه‌های مرتبط به بیماری پارکینسون و درمان آن انجام گرفت. در بررسی اولیه 106 مقاله مرتبط با هدف مطالعه شناسایی شد. پس از اعمال معیارهای ورود و خروج و حذف موارد تکراری، 75 مقاله جهت تحلیل نهایی انتخاب شدند. یافته‌ها: یافته‌ها نشان می‌دهد که نانوذرات با بهبود محلولیت، فراهمی زیستی و توانایی عبور از سد خونی- مغزی، اثربخشی داروهای موجود را افزایش می‌دهند. همچنین، نانوذرات را می‌توان برای هدف‌درمانی در محل‌های خاص نشان گزاری کرد. به‌علاوه، آن‌ها پتانسیل بررسی اثرات درمانی ترکیبات بیولوژیکی مختلفی را که تاکنون برای درمان بیماری پارکینسون مورد استفاده قرار نگرفته‌اند را نیز ارائه می‌دهند. نتیجه‌گیری: نانوذرات می‌توانند ارائه به درمان‌ها و راهکارهای جدیدی برای مبارزه بهتر با بیماری پارکینسون از طریق افزایش فراهمی زیستی ترکیبات موثره موجود و کاهش عوارض جانبی آن‌ها کمک کنند. 

nanoparticles for drug delivery in parkinson's disease: a review of potential applications

introduction: parkinson’s disease (pd) is a significant neurodegenerative disorder affecting a substantial portion of the global population each year. it arises primarily from the destruction of dopamine-secreting cells, leading to an imbalance between the brain’s two key neurotransmitters: dopamine and acetylcholine. while various genetic and environmental factors have been implicated in its development, the disease currently has no definitive cure. treatment options include surgery or medications that aim to increase dopamine levels in the brain. in recent decades, nanoparticles have garnered extensive attention for their potential in treating various diseases, including pd. traditional treatments face challenges such as low bioavailability, poor permeability across the blood-brain barrier, limited solubility in biological fluids, rapid metabolism, and inadequate biological distribution. nanomedicine provides a promising solution to address these limitations, enhancing drug delivery and therapeutic efficacy for pd. materials and methods: in this review, articles published between 1990 and august 2024 were sourced from reputable databases, including scopus, isc, pubmed, and google scholar, using keywords related to pd and its treatment. in the initial search, 106 articles were identified as relevant to the study’s objectives. following the application of inclusion and exclusion criteria and the removal of duplicates, 75 articles were selected for the final analysis. results: the findings indicate that nanoparticles enhance the effectiveness of existing drugs by improving their solubility, bioavailability, and ability to cross the blood-brain barrier. moreover, nanoparticles can be labeled to enable targeted therapies at specific sites. furthermore, they offer the potential to explore the therapeutic effects of various biological compounds that have not yet been utilized for treating pd. conclusion: nanoparticles enable the development of new treatments and strategies for combating pd by enhancing the bioavailability of existing effective compounds and reducing their side effects.