مقایسه اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت با درمان کوتاه‌ مدت راه‌حل‌محور بر تنظیم شناختی هیجان و رفتارهای پر‌خطر در دانش‌آموزان پسر دارای رفتارهای خودجرحی

مقدمه: خودجرحی یک مساله مهم در دوران نوجوانی است که منجر به پیامدهای روانی و اجتماعی متعددی می‌شود و در اکثر فرهنگ‌ها دیده می‌شود. شیوع رفتارهای خودجرحی در بین نوجوانان به‌طور نگران‌کننده‌ای بالا است و آن را به یک نگرانی جدی تبدیل می‌کند. این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت با درمان کوتاه‌مدت راه‌حل‌محور بر تنظیم شناختی هیجان و رفتارهای پرخطر در دانش‌آموزان پسر دارای رفتارهای خودجرحی انجام شد. مواد و روش‌‌ها: در این مطالعه از یک طرح نیمه‌آزمایشی، شامل مراحل پیش‌آزمون- پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل استفاده شد. جامعه مورد مطالعه را دانش‌آموزان پسر مقطع دوم متوسطه شهر تبریز با رفتارهای خودجرحی بود در سال تحصیلی 1403-1402 تشکیل می‌دادند. در مجموع 45 دانش‌آموزان با استفاده از روش نمونه‌گیری غیرتصادفی هدفمند انتخاب و سپس به‌صورت تصادفی در سه گروه با 15 شرکت‌کننده در هر گروه قرار گرفتند. اعضای گروه درمان متمرکز بر شفقت و درمان کوتاه‌مدت راه‌حل‌محور مداخله اختصاصی خود را به‌ترتیب در 8 و 6 جلسه 1/5 ساعته دریافت کردند. گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکرد. یافته‌ها: در نمرات پیش‌آزمون تنظیم شناختی هیجان و رفتارهای پرخطر گروه آزمایش و کنترل تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. نتایج نشان داد که در پس‌آزمون، هر دو درمان متمرکز بر شفقت و درمان کوتاه‌مدت راه‌حل‌محور، تنظیم شناختی هیجان را بهبود بخشیده و رفتارهای پرخطر را در دانش‌آموزان پسر دارای رفتارهای خودجرحی نسبت به گروه کنترل کاهش داده‌اند. تاثیر درمان متمرکز بر شفقت و درمان کوتاه‌مدت راه‌حل‌محور بر تنظیم شناختی هیجان و رفتارهای پرخطر در مرحله پیگیری ماندگار بود. همچنین تاثیر درمان متمرکز بر شفقت و درمان کوتاه‌مدت راه‌حل‌محور بر تنظیم شناختی هیجان و رفتارهای پرخطر در پس‌آزمون و پیگیری معنی‌دار نبود. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که هر دو درمان متمرکز بر شفقت و کوتاه‌مدت راه‌حل‌محور به‌طور موثر تنظیم شناختی هیجان را افزایش داده و رفتارهای پرخطر را در دانش‌آموزان پسر دارای رفتارهای خودجرحی کاهش داده است. 

comparison of the effectiveness of compassion-focused therapy with short-term solution-focused therapy on cognitive emotion regulation and high-risk behaviors in male students with self- injurious behaviors

introduction: elf-injury is a significant issue during adolescence, leading to numerous psychological and social consequences, and is observed across most cultures. the prevalence of self-injurious behaviors among teenagers is alarmingly high, making it a serious concern. this study aimed to compare the effectiveness of compassion-focused therapy (cft) and short-term solution-focused therapy (stsft) in improving cognitive emotion regulation and reducing high-risk behaviors among male students exhibiting self-injurious behaviors. materials and methods: the study employed a semi-experimental design, incorporating pre-test, post-test, and follow-up phases with a control group. the study population comprised male middle school students in tabriz, exhibiting self-injurious behaviors, during the 1402–1403 academic year. a total of 45 students were selected using a targeted non-random sampling method and were then randomly assigned to three groups, with 15 participants in each group. the members of the cft group and the stsft received their specific intervention in 8 and 6 sessions of 1.5 hours, respectively. the control group did not receive any treatment. results: no significant differences were observed in the pre-test scores of cognitive emotion regulation and high-risk behaviors between the experimental and control groups. the results indicated that, in the post-test, both cft and stsft improved cognitive emotion regulation and reduced high-risk behaviors in male students with self-injurious behaviors, compared to the control group. the effect of cft and stsft on cognitive emotion regulation and high-risk behaviors was lasting in the follow-up phase. in addition, the effect of cft and stsft on cognitive emotion regulation and high-risk behaviors in post-test and follow-up was not significant. conclusion: the findings of this study suggest that both cft and stsft effectively enhanced cognitive emotion regulation and reduced high-risk behaviors in male students with self-injurious behaviors.