طراحی و ارزیابی اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر یکپارچگی حسی بر ارتقاء مهارت‌های اجتماعی در پسران مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

مقدمه: اختلال طیف اوتیسم یک وضعیت عصبی تحولی است که با نارسایی مداوم در ارتباطات، تعاملات اجتماعی، و همچنین علائق محدود، و رفتارهای تکراری مشخص می‌شود. پژوهش حاضر با هدف توسعه بازی‌درمانی مبتنی بر یکپارچگی حسی و اثربخشی آن بر رشد مهارت‌های اجتماعی در پسران مبتلا به اختلال طیف اوتیسم انجام شد. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون و پیگیری 1/5 ماهه با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه پسران مبتلا به اختلال طیف اوتیسم 5 تا 12 ساله استان گیلان بود. بر اساس معیارهای ورود به پژوهش و روش نمونه‌گیری هدفمند، 30 کودک از انجمن اوتیسم گیلان به‌عنوان اعضای نمونه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. بازی درمانی مبتنی بر یکپارچگی حسی به صورت انفرادی به مدت 15 جلسه 30 تا 45 دقیقه‌ای در گروه آزمایش انجام شد. ابزار تحقیق شامل مقیاس بلوغ اجتماعی واینلند بود. یافته‌ها: نتایج حاکی از تفاوت معنی‌داری بین میانگین نمره کل مهارت‌های اجتماعی و زیر مقیاس‌های آن شامل خودیاری عمومی، خودیاری در خوردن، خودیاری در پوشیدن، مهارت‌کاری، مهارت جابجایی و حرکت، مهارت ارتباطی، و مهارت اجتماعی بودن در مرحله پس‌آزمون گروه آزمایش و گواه بود. این تفاوت در مرحله پیگیری نیز تداوم داشت. با این حال تفاوت معنی‌داری در زیر مقیاس خودراهبری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: یافته‌های ما نشان می‌دهد که بازی درمانی مبتنی بر یکپارچگی حسی می‌تواند منجر به پیشرفت‌های چشمگیر در مهارت‌های اجتماعی در بین پسران مبتلا به اختلال طیف اوتیسم شود. 

designing and evaluating the effectiveness of sensory integration-based play therapy for promoting social skills in boys with autism spectrum disorder

introduction: autism spectrum disorder is a neurodevelopmental condition characterized by persistent impairments in communication and social interactions, as well as restricted interests and repetitive behaviors. the present study was conducted to develop play therapy based on sensory integration and its effectiveness in the development of social skills in boys with autism spectrum disorder. materials and methods: the present study was quasi-experimental with a pretest-posttest design and a 1.5-month follow-up with the control group. the statistical population of this research included all boys with autism spectrum disorder aged 5 to 12 in guilan province, iran. based on the criteria for entering the research and the purposeful sampling method, 30 children from the guilan autism association were selected as sample members and were randomly placed in experimental and control groups. play therapy based on sensory integration was performed individually for 15 sessions of 30-45 minutes in the experimental group. the research tool included the vineland social maturity scale. results: the results indicated a significant difference between the average scores for the total social development score and its sub-scales—including general self-help, self-help eating, self-help dressing, occupational skills, locomotion skills, communication skills, and socialization skills—between the experimental and control groups in the post-test phase. this difference persisted during the follow-up phase. however, no significant difference was observed in the self-direction sub-scale. conclusion: our findings suggest that play therapy based on sensory integration can lead to significant improvements in social skills among boys with autism spectrum disorder.