رویکرد فقهی به رای ممتنع

رای به‌مثابه فعل سرنوشت‌ساز در انتخابات، فارغ از میزان تاثیر در نظم مردم‌سالاری دینی، در همه‌پرسی و انتخابات، گاه شکل ممتنع به خود می‌گیرد و به‌صورت سفید انداخته می‌شود. نظام‌های حقوقی، هریک تحلیلی در هویت و اثر رای ممتنع برگزیده‌اند؛ اما در نظام حقوق اساسی ایران، رای ممتنع در زمره آرای ماخوذه و باطل انگاشته می‌شود. مسئله اساسی این اثر، تحلیل رای ممتنع در دو جانب شهروند و نیز مواجهه حقوقی نظام انتخاباتی حاکم است. در سوی اول، هویت حق‌انگار یا حکم‌انگار رای ممتنع، وضعیت حقوقی انتخاب‌کننده در قبال شرکت در انتخابات را مشخص می‌سازد و تکلیف یا حق او را نسبت به نظام سیاسی و نیز نامزدهای انتخاباتی روشن می‌کند. در مقابل، رای ممتنع اخذشده از سوی مجریان، چه هویت و اثری بر سرنوشت انتخابات و نظام سیاسی خواهد داشت. این نوشته براساس مطالعات کتابخانه‌ای و رویکرد توصیفیتحلیلی، بی‌آنکه در دوگانه حق یا تکلیف گرفتار آید، حفظ نظام سیاسی و وجوب مشورت‌دهی به حاکم اسلامی را قیودی بر حق رای یا مبنایی برای حرمت‌دهی به رای ممتنع می‌داند و ماهیت رای ممتنع را نیز از قبیل سکوت یا «لا ادری» تحلیل می‌کند.

رویکرد فقهی به رأی ممتنع

Voting as a decisive act in elections, regardless of the degree of influence on the order of religious democracy, in all referendums and elections, sometimes takes a deterrent form and is cast white. Legal systems have each chosen an analysis of the identity and effect of the blank vote; But in the Constitutional law order of Iran, blank votes are considered as cast and invalid votes. The main issue of this work is the analysis of blank vote on both sides of the citizen and also the legal confrontation of the ruling electoral system. On the one hand, the identity of the rightholder or abuser of the blank vote determines the legal status of the voter in relation to the election and clarifies his or her duty or right to the political system as well as to the candidates. On the other hand, what identity and effect will the blank vote received by the executors have on the fate of the elections and the political system? According to the library studies and descriptiveanalytical approaches, this article, without being caught in the dilemma of right or duty, considers the preservation of the political system and the necessity of consulting the Islamic ruler as a constraint on the right to vote or a basis for disrespecting the blank vote. It also analyzes the nature of blank vote as silence or La Adri.