the comparative effects of neurofeedback training and english instruction through the total physical response method on the attention of young learners with attention deficit hyperactivity disorder

Attention plays a vital role in education. children who have attention deficit hyperactivity disorder (adhd) suffer from impairing levels of inattention. adhd is a relatively common childhood disorder (scahill & schwab-stone, 2000), which, if left untreated, results in adverse consequences (american psychiatric association, 2013). this necessitates employing attention-training methods, such as neurofeedback training (nft). but although conventional, nft is expensive and time-consuming; therefore, the need for finding other methods is felt. the total physical response (tpr) method can provide a suitable venue for teaching young learners with adhd (nunan, 2011). hence, this study was conducted to investigate the comparative effects of nft and tpr on adhd young learners’ attention. to do so, 16 students with adhd were selected from a school in shahryar. they were randomly assigned to nft and tpr groups, receiving these treatments for twenty sessions, respectively. the integrated visual and auditory continuous performance test (iva+plus) was used as the pre- and post-test to measure full, auditory, and visual attention. to answer the research questions investigating the comparative effects of nft and tpr on adhd young learners’ attention, non-parametric one-way analysis of covariance (ancova) was conducted. moreover, the wilcoxon signed rank test was used to explore within-group differences. the results indicated significant improvements for both groups. nevertheless, nft was found to be more effective regarding full and auditory attention. concerning visual attention, both treatments were similarly effective. the findings suggest both treatments can improve participants’ attention. the study has implications for education by shedding light on attention-training methods.

بررسی اثرات مقایسه ای نوروفیدبک (nft) و آموزش زبان به طریق روش پاسخ کاملا فیزیکی (tpr) بر روی توجه کودکان مبتلا به اختلال کاستی توجه و بیش فعالی (adhd)

توجه نقش مهمی در آموزش ایفا می کند. بچه هایی که از اختلال کاستی توجه و بیش فعالی (adhd) رنج می برند، دچار سطح پایین و آسیب زننده ای از توجه هستند. adhd یک اختلال نسبتا شایع کودکی است (scahill schwab-stone, 2000) که اگر درمان نشود نتایج زیانباری بوجود می آورد(american psychiatric association, 2013) . این مطلب به کارگیری روشهای تربیت توجه مثل آموزش نوروفیدبک (nft)را ضروری می سازد. اما اگرچه nft روش مرسومی است، این روش پرهزینه و زمانبر است. بنابراین نیازبرای یافتن روشهای دیگر حس می شود. روش پاسخ کاملا فیزیکی (tpr)می تواند بستر مناسبی برای آموزش به کودکان adhd فراهم آورد(nunan, 2011). بنابراین، این تحقیق به منظور بررسی اثرات مقایسه ای nft و tpr بر روی میزان توجه فراگیران جوان adhd صورت گرفت. بدین منظور 16 دانش آموز adhd از مدرسه ای در شهریار انتخاب شدند. آنها به صورت تصادفی به دو گروه nft و tpr که این دو آموزش را به ترتیب برای بیست جلسه دریافت کردند تقسیم شدند. از آزمون عملکرد پیوسته دیداری و شنیداری یکپارچه (iva+plus) به عنوان پیش آزمون و پس آزمون جهت اندازه گیری توجه کامل، توجه شنیداری، و توجه دیداری استفاده شد. برای پاسخ دادن به سوالات تحقیق در خصوص اثرات مقایسه ای nft و tpr برروی سطح توجه کودکان adhd از آزمون ناپارامتریک آنالیز کوواریانس استفاده شد. علاوه بر آن، از آزمون wilcoxon signed rank برای بررسی تفاوتهای درون گروهی استفاده شد. نتایج پیشرفت معنادار هر دو گروه را نشان دادند. ولی روش nft در خصوص توجه کامل و توجه شنیداری روش موثرتری بود. در خصوص توجه دیداری، هر دو روش اثربخشی مشابهی نشان دادند. یافته های این تحقیق نشان می دهند که هر دو روش توانستند توجه شرکت کنندگان را افزایش دهند. این تحقیق با روشن سازی روشهای پرورش توجه حاوی مطالب ضمنی برای آموزش است.