the effect of interactionist vs. interventionist models of dynamic assessment on l2 learners’ pragmatic comprehension accuracy and speed

Various models of dynamic assessment (da) have been used in l2 pragmatic instruction and have proved their significant contributions to pragmatic production; however, there is a paucity of research regarding their implementation for pragmatic comprehension. therefore, this study sought to investigate the effects of interactionist and interventionist models of da on the accuracy and speed of pragmatic comprehension among a convenience sample of 60 advanced efl learners who were randomly assigned into two da groups and a control group. a listening pragmatic comprehension test developed and validated by garcia (2004) was used both as a pretest and as a posttest. during the 14-session treatment, the interactionist da group received metapragmatic instruction about 28 conversations, and learners interacted with each other and the teacher. assistance and scaffolding were continuously provided by the teacher as the more knowledgeable other (mko) within the learners’ zone of proximal development (zpd). the interventionist da class received its treatment based on da procedures as presented by lantolf and poehner (2010). however, the non-da group only received metapragmatic instruction about the conversations from the instructor without any da-based intervention or interaction. data analysis using one-way ancova revealed that study groups significantly differed in their pragmatic comprehension accuracy and speed: da groups significantly outperformed the control group. moreover, the interventionist da group did significantly better than the interactionist da group for pragmatic accuracy but nor for pragmatic comprehension speed. the most important pedagogical implication of the study is that teachers can utilize interventionist and interactionist da to foster learners’ pragmatic comprehension accuracy.

تاثیر ارزشیابی پویایی تعاملی و آموزشی بر سرعت و دقت توانش منظور شناختی زبان آموزان زبان خارجه

مدل های مختلف ارزشیابی پویا توانمندی خود را برای ارتقاء توانش منظور شناختی تولیدی نشان داده اند، اما کمتر در زمینه درک منظور شناختی به کار رفته اند. بنابراین مطالعه حاضر تاثیر دو مدل ارزشیابی پویا بر دقت و سرعت درک منظورشناختی زبان انگلیسی در میان یک گروه 60 نفره زبان آموزان ایرانی که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و به دو گروه ارزشیابی پویا و یک گروه گواه تقسیم شدند، را مطلاعه کرد. آزمون درک منظور شناسی شنیداری گارسیا (۲۰۰۴) به عنوان پیش آزمون و پس آزمون به‌کار‌رفت. در طول مطالعه 14 هفته ای، گروه ارزشیابی تعاملی، آموزش های مفصلی در مورد ۲۸مکالمه هدف را دریافت کرد و زبان آموزان با همدیگر و نیز با معلم تعامل مکالماتی داشتند. آموزش و کمک برای ارتقاء سطح توانایی زبان آموزان از سطح فعلی آن به سطح قابل دستیابی آن توسط معلم به عنوان فرد آگاه ارائه شد. در گروه ارزشیابی پویای دیگر، معلم بر اساس اصول ارائه شده توسط لنتولف و پوهنر (2011) تدریس کرد اما گروه گواه فقط اطلاعات منظورشناختی درباره مکالمات را از سوی معلم دریافت کرد و هیچ گونه تعامل و یا آموزشی وجود نداشت. تحلیل واریانس آنکوای یک طرفه نشان داد که گروه‌های ارزشیابی پویا عملکرد بهتری از گروه گواه داشتند وگروه ارزشیابی پویای آموزشی، عملکرد بهتری از گروه ارزشیابی تعاملی در دقت درک منظورشناختی داشت. طبق نتایج این مطالعه، معلمان می توانند از مدل های ارزشیابی پویای تعاملی و آموزشی برای ارتقاء دقت و سرعت درک منظورشناختی زبان آموزان خود استفاده نمایند.