on the efficacy of a communicative framework in teaching english phonological features absent in persian to iranian efl learners

Although persian and english share many common phonemes, some phonological features are present in english but absent in persian which tend to lead to mispronunciation on the part of persian learners of english, mostly through negative transfer. the present research assesses the efficacy of a communicative framework in improving iranian adult efl learners’ pronunciation of five english phonological features (four phonemes and initial double consonant clusters starting with /s/) which are absent in the phonological system of persian. thirty efl learners, divided into experimental and control groups, participated in the training course which lasted 22 sessions (330 minutes). the experimental group was instructed using the communicative framework for teaching pronunciation while the control group received traditional methods of pronunciation teaching. the pronunciation quality of these sounds was then assessed by four native and four non-native english teachers as well as by the praat speech analysis software in the case of the vowels. although no significant difference was detected between the experimental and control groups with regard to post-test results, a positive trend was observed in favor of the experimental group regarding specific features (e.g., formant, frequencies, duration, the center of gravity) of the problematic sounds.

مطالعه تاثیر {استفاده از} یک چارچوب ارتباطمحور در آموزش ویژگی های واجی انگلیسی غایب در زبان فارسی به فراگیران ایرانی زبان انگلیسی

هر چند زبان فارسی و انگلیسی در واج های بسیاری با هم اشتراک دارند اما وجود برخی ویژگی های واجی در زبان انگلیسی که در زبان فارسی غایب هستند منجر به اختلال در تلفظ در برخی فراگیران ایرانی زبان انگلیسی می شود که خود را از طریق انتقال منفی نشان می دهد. تحقیق حاضر در پی آن است تا اثر بخشی یک چارچوب ارتباط محور بر بهبود تلفظ پنج ویژگی واجی انگلیسی غایب در زبان فارسی (چهار واج و خوشه صامت ابتدای کلمه با صدای آغازین س) توسط زبان آموزان ایرانی بزرگسال بسنجد. در این تحقیق 30 زبان آموز به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم شدند و در دوره ای آموزشی به طول 22 جلسه (330 دقیقه) شرکت کردند. گروه آزمایش با استفاده از چارچوب ارتباط محور و گروه کنترل با استفاده از روش های سنتی به یادگیری تلفظ صحیح این پنج واج پرداختند. برای ارزیابی کیفیت تلفظ این واج ها از چهار معلم انگلیسی زبان و چهار معلم ایرانی با سابقه و از نرم افزار تحلیل گفتار استفاده گردید. اگرچه اختلاف معنی داری در نتایج پس آزمون میان گروه های آزمایش و کنترل مشاهده نشد، اما روند مثبتی به نفع گروه آزمایش مشاهده گردید که در خصوص برخی ویژگی های خاص واج ها موجب بهبود تلفظ در زبان آموزان شد.