morphological complexity across descriptive, expository, and narrative text types in iranian lower-intermediate language learners

Morphological complexity is one of the dimensions of complexity that has been increasingly analyzed over the last few years. however, results from previous studies drawing on only a single text type are inconclusive. the purpose of this study was to determine the effect of text types (descriptive, narrative, and expository) on the morphological complexity of essays written by iranian english language learners. the participants included 87 lower intermediate male and female l2 learners at six language institutes in qazvin, iran, who were selected from 127 language learners taking an oxford quick placement test. the participants wrote on each text type in three consecutive weeks as a part of their classroom activity. the morphological complexity of verbs and nouns was separately calculated using the morphological complexity index. the data were analyzed using a series of friedman and wilcoxon signed rank tests. the findings did not show any statistically significant differences across text types for nominal inflectional diversity; however, verbal inflectional diversity was statistically significant across text types, with narrative essays morphologically more complex than descriptive and expository essays. the findings may have theoretical and pedagogical implications for researchers and l2 teachers.

پیچیدگی صرفی نوشتار زبان آموزان ایرانی با سطح زبانی مبتدی متوسط در سبک های نگارشی توصیفی، توضیحی و روایتی

پیچیدگی قواعد حوزه صرف، یکی از بخش های پیچیدگی زبانی می باشد، که در سال های اخیر به طور گسترده ای مورد توجه محققان قرار گرفته است. مطالعات انجام شده در این حوزه بر یک سبک نگارشی تمرکز داشته اند، بنابراین نتایج انها جامع نمی باشد. این پژوهش به بررسی تأثیر سبک های نگارشی (توصیفی، روایتی و توضیحی) بر پیچیدگی صرفی نوشتار زبان اموزان ایرانی پرداخته است. برای انجام این تحقیق 87 نفر زبان اموز خانم و اقا با سطح زبانی مبتدی متوسط از چندین اموزشگاه زبان در شهر قزوین شرکت کرده اند. این زبان اموزان پس از گذراندن ازمون تعیین سطح اکسفورد از میان 127 نفر انتخاب شدند. زبان اموزان در طی سه هفته متوالی، هر هفته به عنوان بخشی از فعالیت کلاسی شان انشایی در یکی ازسه سبک نگارشی ذکر شده نوشتند. پیچیدگی قواعد صرف فعلی و اسمی نوشته های جمع اوری شده با استفاده از شاخص پیچیدگی صرفی محاسبه شد. نتایج به دست امده با استفاده از ازمون های فریدمن و ویلکاکسون مورد بررسی قرار گرفت. به این ترتیب مشخص شد که میزان پیچیدگی صرفی مربوط به اسم در سه سبک نگارشی توصیفی، توضیحی و روایتی تفاوت معناداری ندارد. در حالی که درمیزان پیچیدگی صرفی مربوط به فعل در سه سبک ذکر شده تفاوت معناداری مشاهده شد. به گونه ای که در سبک نگارشی روایتی میزان بیشتری از پیچیدگی صرف فعلی به کار گرفته شده است. یافته های این تحقیق می تواند کاربرد های نظری و اموزشی برای محققان و معلمان زبان انگلیسی داشته باشد.