investigating the interplay of emotional intelligence and interlanguage pragmatic competence in iranian lower-intermediate efl learners

Despite the significant role of emotions in any aspect of language learning, including its pragmatic aspect, there have been few research studies on this topic. as a stride toward narrowing this research niche, the objectives of this research were three fold. firstly, it aimed to examine the two face threatening speech acts of request and apology as indicators of learners’‎ interlanguage pragmatic competence (ilp) and its relationships with learners’ emotional quotient (eq). secondly, it sought to investigate ‎whether gender as an intervening variable would have any significant relationship with ilp and eq, and thirdly whether eq could predict ilp ‎development. to this end, 72 (50 females and 22 males) iranian lower intermediate level learners ranging ‎in age from 17 to 25 from two universities took part in this research. a multiplechoice discourse completion test ‎‎(mdct) (liu, 2004) and baronʼs ‎(1997) eq scale were used and correlation analysis was done to search for any linkage between ilp and eq. the pearson product-moment correlation outcomes ‎revealed no significant relationship between eq and ilp. however, a significant relation was found between independence as a component of eq and ‎efl learners’ ilp competence. the independent samples t-test outcomes indicated ‎that female participants had a higher level of (ilp) competence than male participants; however, male and female participants did not differ significantly regarding their eq level. the findings indicate that ‎eq, in general, is not influential in efl learners’ ilp competence. the paper concludes by providing pedagogical implications for efl learners and instructors.

بررسی ارتباط هوش عاطفی و کاربردشناسی زبان بینابین در میان زبان‌آموزان ایرانی مرحله اولیه سطح متوسطه زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی

مطالعه حاضر سه هدف را دنبال می‌کند. اولا، این مطالعه برآن است تا به بررسی معذرت‌خواهی و درخواست به عنوان دو کنش مخاطره‌آمیز، که نشانگر توانش کاربردشناسی زبان بینابین هستند، و رابطه آن‌ها با هوش عاطفی زبان‌آموزان بپردازد. ثانیا، این پژوهش به بررسی اینکه آیا جنسیت به عنوان یک متغیر مداخله‌کننده می‌تواند رابطه معناداری با کاربردشناسی زبان بینابین و هوش عاطفی داشته باشد و در نهایت، به اینکه آیا هوش عاطفی می‌تواند توانش کاربردشناسی زبان بینابین را پیش‌بینی کند می‌پردازد. در این راستا، 72 (50 زن و 22 مرد) زبان‌آموز ایرانی مرحله اولیه سطح متوسطه زبان انگلیسی که رده سنی آن‌ها بین 17 تا 25 سال بود و از دو دانشگاه انتخاب شده بودند، در این مطالعه شرکت کردند. یک پرسشنامه‌ی تکمیل گفتمان (لیو، 2014) و مقیاس هوش عاطفی (بار آن، 1997) استفاده شد و تحلیل همبستگی به منظوربررسی رابطه میان کاربردشناسی زبان بینابین و هوش عاطفی استفاده شد. نتایج همبستگی پیرسون هیچ رابطه معناداری میان هوش عاطفی و کاربردشناسی زبان بینابین نشان نداد. با این حال، رابطه معناداری میان استقلال، به‌عنوان مولفه‌ای در هوش عاطفی، و توانش کاربردشناسی زبان بینابین زبان‌آموزان پیدا شد. نتایج آزمون تی نمونه‌های مستقل نشان‌داد که شرکت‌کنندگان زن سطح توانش کاربردشناسی زبان بینابین بالاتری نسبت به شرکت‌کنندگان مرد داشتند. اما، شرکت‌کنندگان مرد و زن از نظر سطح هوش عاطفی با هم تفاوت معناداری نداشتند. نتایج نشان داد که هوش عاطفی به طور کل نقش موثری در توانش کاربردشناسی زبان بینابین زبان‌آموزان ندارد. در نهایت، این مطالعه به بیان پیامدهایی برای زبان‌آموزان و معلمین می‌پردازد.