deconstructing the discourse: mitigation in the supervisory discourse of language teacher supervisors in iran

This study investigated mitigation in the supervisory discourse of iranian language teacher supervisors to see what mitigation devices these language teacher supervisors in iran used to achieve a balance between message clarity and politeness when delivering negative feedback. using convenient sampling, 10 post-observation feedback conferences from iran language institute, shiraz university language center and safir english language academy in shiraz, tehran, and mashhad were recorded and transcribed. the data were examined using wajnryb's (1994) typology of mitigation devices. the findings of the study indicated that iranian language teacher supervisors tended to use what wajnryb (1994) called “above-the-utterancelevel” mitigation, something between “hyper-mitigation” (highly mitigated language) and “hypo-mitigation” (hardly mitigated language) though they could have made more appropriate use of the host of possible mitigation devices to further soften their rather directive language thereby promoting reflection on the part of the teachers. the most frequently used mitigation devices included qualm indicators, modal verbs, interrogatives, clause structures, and hedging modifiers respectively with the rest of the mitigation devices considerably underused indicating that training in supervisory discourse is essential for iranian language teacher supervisors. the findings hold implications for teacher education programs, language teaching institutes, and language teacher supervisors to consider and work on mitigation devices to be able to deliver negative feedback both clearly and politely.

نقد گفتمان نظارت: بررسی تلطیف در گفتمان ناظران مدرسین زبان انگلیسی در ایران

تحقیق حاضر به بررسی فرایند تلطیف کلام در گفتمان ناظران مدرسین زبان انگلیسی در ایران می پردازد تا دریابد که ناظران ایرانی برای رسیدن به تعادل لازم بین صراحت کلام و احترام طرف مقابل به هنگام ارائه بازخورد منفی به مدرسین از چه ابزارهای تلطیفی استفاده می کنند. با استفاده از نمونه گیری در دسترس، 10 جلسه بازخورد بعد از بازدید کلاس ها از سه مرکز آموزشی کانون زبان ایران، مرکز زبان دانشگاه شیراز و موسسه زبان سفیر در سه شهر شیراز، تهران و مشهد ضبط و بازنویسی شد. داده های به دست آمده با استفاده از تقسیم بندی ارائه شده توسط واجنریب (1994) مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان میدهد که ناظران در ایران از آنچه که واجنریب (1994) تلطیف بالاتر از سخن می نامد استفاده می کنند که حد وسط افراط درتلطیف و تفریط در تلطیف می باشد. اما برای تلطیف موثرتر انتقادات خود و ترویج تفکر و تعمق در میان مدرسین، ناظران در ایران می توانستند استفاده بهتری از ابزارهای تلطیفی داشته باشند. بیشترین ابزار تلطیفی که ناظران ایرانی از آن بهره بردند به ترتیب شامل نشانه های تردید، افعال وجهی، جملات استفهامی، جمله واره ها و عبارات احتیاط آمیز بودند در حالی که دیگر ابزارها به طور قابل توجهی کمتر مورد استفاده قرار گرفتند. این نشان می دهد که ناظران برای استفاده موثرتر از ابزار تلطیفی باید دوره های لازم را بگذرانند. یافته های این تحقیق کمک شایانی به برنامه های تربیت مدرس، مراکز آموزش زبان انگلیسی و ناظران این مراکز خواهد کرد تا در کارهای نظارتی خود و به هنگام ارائه بازخوردهای منفی، موثرترین استفاده را از ابزارهای تلطیفی داشته باشند تا بتوانند انتقادات خود را صریح و در عین حال احترام آمیز بیان کنند.