پدیدارشناسیِ دیدن در نظر ریچارد ولهایم و نسبت آن با بازنمایی تصویری

     ریچارد ولهایم مدعی است که تجربۀ دیدنِ بازنمایی، تجربه‌ای متمایز از سایر نحوهٔ دیدن‌هاست، از این رو با الهام از تعبیرِ «دیدن-به‌مثابه» ویتگنشتاین و در جهت رفع نواقص این تعبیر، وجهی دیگر از دیدن را با عنوان «دیدن-در» مطرح می‌کند؛ تجربه‌ای که از یک‌سو، حیث التفاتی هنرمند و از سوی دیگر به ادراک دوگانه (یا دو وجهی) بیننده نظر دارد. بازاندیشی ولهایم از نظریهٔ بازنمایی تصویری در سنت و زمینهٔ فلسفهٔ تحلیلی، راه به طرح تازه‌ای در پدیدارشناسیِ تجربۀ دیدن و ادراک تصویر می‌برد تا نابسندگی‌های نظرات پیشین را رفع کند. از میان مواجهات فلسفی با مسئلهٔ بازنمایی تصویری، پاسخ ولهایم به چیستی این نحو از دیدن و تمایزش از دیگر آرا و نظریات مطرح شده این است که اولاً، «دیدن-در» گسترۀ دیدنِ بازنمایانه تصاویر را وسعت می‌بخشد، ثانیاً، وابستگی‌های علّی‌ تصویر را با مورد بازنمایی‌شده متوقف می‌کند، ثالثاً، درک جزئی را از تصویر ممکن می‌سازد و رابعاً، می‌تواند دیدن همزمانِ مورد بازنمایی و رسانه/ماده اثر را تبیین کند. روش تحقیق مقالهٔ حاضر توصیفی-تحلیلی است و گردآوری داده‌های آن به روش کتابخانه‌ای صورت گرفته است تا با تبیین پیچیدگی‌های نظریهٔ بازنماییِ تصویری و با تامل بر مصادیق آن، زمینه‌ای برای پژوهشی کیفی دربارهٔ زیبایی‌شناسی تحلیلی و چگونگی فهم اثر هنری را در سنت فلسفهٔ تحلیلی فراهم آورد.  

the phenomenology of seeing in the view of richard wollheim and its relation to pictorial representation

      richard wollheim contends that the experience of seeing a representation is a distinct kind of visual experience, different from other modes of seeing. drawing inspiration from wittgenstein’s concept of  seeing-as and aiming to address its shortcomings, wollheim introduces another aspect of seeing, termed seeing-in. this experience encompasses both the intentionality of the artist and the dual (or twofold) perception of the viewer. wollheim’s reconsideration of the theory of pictorial representation within the tradition and context of analytical philosophy leads to a novel approach in the phenomenology of visual experience and image perception, addressing the inadequacies of previous theories.among philosophical engagements with the issue of pictorial representation, wollheim’s response to the nature of this mode of seeing and its distinction from other theories is that, firstly, seeing-in extends the scope of representational seeing of images. secondly, it halts the causal dependencies of the image on the represented subject. thirdly, it allows for the particularized understanding of the image. fourthly, it can explain the simultaneous perception of the represented subject and the medium/material of the artwork. the methodology of this article is descriptive-analytical, and the data collection is conducted through library research. by explicating the complexities of the theory of pictorial representation and reflecting on its instances, the article aims to provide a foundation for qualitative research in analytical aesthetics and the understanding of artworks within the tradition of analytical philosophy.