تحلیل پیشران‌های ظرفیت افزایی سمن‌ها و تقویت امنیت شهری با رویکرد شهر پاسخگو مطالعه موردی: شهر میانه

زمینه و هدف: در شرایطی که سوانح و بحران‌ها به بخشی جدایی‌ناپذیر از زیست شهری بدل شده‌اند، نمی‌توان امنیت و پاسخگویی شهری را صرفاً در چارچوب سازوکارهای دولتی تحلیل کرد. سازمان‌های مردم‌نهاد (سمن‌ها) به‌عنوان واسطه‌هایی میان دولت و جامعه، از ظرفیت‌های مهمی در مدیریت مشارکتی بحران‌ها برخوردارند.روش‌ پژوهش: برای سنجش پایایی ابزار تحقیق، از آلفای کرونباخ با ضریب 0/88 استفاده‌شده و تحلیل داده‌ها با آزمون t تک نمونه‌ای و آزمون فریدمن صورت گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهند که ظرفیت سمن‌ها در سه سطح کلان ساختاری (48٪)، میانی (30٪) و خرد (22٪) قابل‌بررسی است. شاخص‌هایی مانند مسئولیت‌پذیری نهادی، هماهنگی ساختاری و نظارت‌پذیری مشارکتی، بالاترین امتیاز و تاثیر را در تحقق امنیت و پاسخگویی شهری داشته‌اند.یافته‌ها: نتایج نشان داد که میزان امنیت اقتصادی از 0.549 به 0.505 کاهش یافته و امنیت سیاسی بیشترین نگرانی را برای شهروندان ایجاد کرده است. همچنین امنیت محیطی از دغدغه‌های اصلی آینده محسوب می‌شود. بررسی‌ها نشان داد که بین شاخص‌های امنیت اقتصادی، اجتماعی و محیطی با توسعه پایدار منطقه‌ای رابطه‌ای مثبت و معنادار وجود دارد، اما در حوزه امنیت سیاسی چنین رابطه‌ای مشاهده نشد.نتیجه‌گیری: به‌طورکلی، مشارکت ساختارمند سمن‌ها می‌تواند به تاب‌آوری اجتماعی و تقویت پاسخگویی نهادی در شرایط بحران کمک کند. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که بدون تقویت ظرفیت نهادهای مدنی، تحقق حکمرانی موثر در مدیریت بحران‌های شهری با چالش جدی روبه‌رو خواهد شد و نیازمند بازنگری سیاست‌های شهری و حمایت ساختاری از سمن‌ها است

analyzing the drivers of capacity building in ngos and enhancing urban security with a responsive city approach: a case study mianeh city

in a world where disasters and crises are no longer exceptions but structural components of urban life, urban security and responsiveness—two fundamental elements of contemporary urban governance—require reevaluation in light of social participation. in this context, non-governmental organizations (ngos), as intermediaries between the state and society, embody latent capacities for participatory crisis management within urban settings. this study aims to analyze the capacity of these organizations in enhancing urban security and responsiveness, using miyaneh city as a case study during the period of 2021–2022. the research employs an applied, survey-analytical approach, collecting data through the delphi technique and expert opinions from local managers and active ngo stakeholders. sampling was done using a non-probability convenience method, and the reliability of the research instrument was confirmed with a cronbach’s alpha coefficient of 0.88. findings indicate that the capacity of ngos can be analyzed across three levels: macro-structural (48%), meso-level (30%), and micro-level (22%), each comprising four conceptual indicators. according to one-sample t-tests and friedman ranking analysis, indicators such as &institutional accountability,& &structural coordination,& and &participatory oversight& are identified as the most influential factors in achieving a secure and responsive city. the study ultimately emphasizes that without revitalizing and reproducing the capacities of civil institutions, urban security—as a processual and participatory concept—will be disrupted during times of crisis.