ارتباط بین سازگاری اجتماعی و رضایت از زندگی با میانجی‏گری خودباوری در نوجوانان طلاق

زمینه و هدف: نوجوانان طلاق به دلیل تجربه جدایی والدین با چالش‌هایی در ابعاد روانی و اجتماعی مواجه‌اند که می‌تواند بر سازگاری و کیفیت زندگی آن‌ها اثر بگذارد. این پژوهش با هدف تبیین رابطه بین سازگاری اجتماعی با رضایت از زندگی با میانجی‏گری خودباوری در نوجوانان طلاق انجام شد. روش: پژوهش توصیفی-همبستگی با رویکرد مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان طلاق دختر و پسر 12 تا 19 ساله ساکن مهرشهر کرج در سال 1402 بود. با نمونه‌گیری در دسترس و رعایت معیارهای ورود (سن 12–19 سال، زندگی با یکی از والدین، گذشت حداقل یک سال از طلاق) و معیار خروج (تشخیص اختلالات روان‌پزشکی)، 280 نفر انتخاب شدندو به ابزارهای پژوهش شامل چک‏ لیست اطلاعات جمعیت‏ شناختی-فرم محقق ساخته، پرسشنامه خودباوری ، پرسشنامه رضایت از زندگی و پرسشنامه سازگاری اجتماعی پاسخ دادند. داده ‏ها با روش‏ های آمار توصیفی و مدل‏ یابی معادلات ساختار و با استفاده از نرم افزار spss و smartpls تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد سازگاری اجتماعی به‌طور معناداری با خودباوری و خودباوری به‌طور معناداری با رضایت از زندگی ارتباط دارد، اما ارتباط مستقیم سازگاری اجتماعی با رضایت از زندگی معنادار نبود. همچنین، خودباوری نقش میانجی معناداری در رابطه بین سازگاری اجتماعی و رضایت از زندگی ایفا کرد و مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود.نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش بر اهمیت نقش خودباوری در بهبود رضایت از زندگی و سازگاری اجتماعی نوجوانان طلاق تاکید دارد. این نتایج می‌توانند در طراحی مداخلات روان‌شناختی و اجتماعی برای حمایت از این گروه آسیب‌پذیر به کار گرفته شوند.

the relationship between social adjustment and life satisfaction mediated by self-esteem in adolescents of divorce

background and aim: adolescents from divorced families face psychological and social challenges as a result of parental separation, which can negatively impact their social adjustment and quality of life. this study aimed to examine the relationship between social adjustment and life satisfaction, with the mediating role of self-efficacy, among adolescents from divorced families. method: this descriptive-correlational study employed a structural equation modeling approach. the statistical population comprised all male and female adolescents aged 12 to 19 years from divorced families residing in mehrshahr, karaj, iran, in 2023. using convenience sampling and applying inclusion criteria (ages 12–19, living with one parent, at least one year since parental divorce) and exclusion criteria (diagnosed psychiatric disorders), 280 participants were selected. data were collected through a researcher-designed demographic checklist, the self-efficacy questionnaire, the satisfaction with life scale, and the social adjustment scale. data were analyzed using descriptive statistics and structural equation modeling with spss and smartpls software. results: the findings indicated that social adjustment was significantly associated with self-efficacy, and self-efficacy was significantly associated with life satisfaction. however, the direct relationship between social adjustment and life satisfaction was not significant. furthermore, self-efficacy played a significant mediating role in the relationship between social adjustment and life satisfaction. the proposed model demonstrated an acceptable level of fit.conclusion: the findings highlight the pivotal role of self-efficacy in enhancing life satisfaction and social adjustment among adolescents from divorced families. these results can inform the development of psychological and social interventions aimed at supporting this vulnerable population.