تاثیر قصه‌گویی بر اضطراب فیزیولوژیک، نگرانی و اضطراب اجتماعی کودکان سن مدرسه بستری در بیمارستان

زمینه و هدف: اضطراب و ترس بیشترین پاسخ عاطفی کودکان نسبت به بستری شدن در بیمارستان می‌باشد. در این راستا استفاده از روش‌های غیر دارویی جهت کاهش اضطراب از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این پژوهش با هدف تعیین تاثیر قصه‌گویی بر اضطراب فیزیولوژیک، نگرانی و اجتماعی کودکان انجام شد.مواد و روش‌ها: کارآزمایی بالینی حاضر بر روی 64 کودک 10-7 ساله بستری در بیمارستان علی‌بن‌ابیطالب (ع) زاهدان در سال 1392 انجام شد. نمونه‌ها به طور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. در گروه مداخله، برنامه قصه‌گویی انجام شد و گروه کنترل نیز اقدامات متداول بخش را دریافت کردند. سنجش اضطراب در روز اول و ششم بستری در دو گروه انجام گردید. جمع‌آوری اطلاعات از طریق مقیاس تجدید نظر شده اضطراب آشکار کودکان (revised children manifest anxiety scale یا rcmas) صورت گرفت. در نهایت داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آماری تی و کای دو تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: مقایسه میانگین زیرمقیاس‌های اضطراب در گروه کنترل نشان داد که اضطراب فیزیولوژیک، نگرانی و اجتماعی در روز اول و ششم اختلاف آماری معنی‌داری نداشت (05/0 < p)، اما مقایسه زیرمقیاس‌های اضطراب در گروه مداخله در روز اول و ششم اختلاف آماری معنی‌داری را نشان داد (001/0 > p).نتیجه‌گیری: اضطراب در گروه کنترل در همه زیرمقیاس‌ها در طول بستری بالا می‌باشد و قصه‌گویی توانسته است همه ابعاد زیرمقیاس‌های اضطراب فیزیولوژیک، نگرانی و اضطراب اجتماعی را کاهش دهد. بنابراین توصیه می‌شود «قصه‌گویی» به عنوان روشی غیر دارویی، آسان، ارزان، در دسترس و مورد علاقه کودکان استفاده شود. این پژوهش می‌تواند قصه‌گویی را به عنوان شیوه‌ای خلاق و نو به حیطه مراقبت و درمان در بخش‌های کودکان معرفی کند.کلید واژه‌ها: بستری، اضطراب فیزیولوژیک، اضطراب نگرانی، اضطراب اجتماعی، قصه‌گویی، کودکان، بیمارستان