نقش فناوریهای نوظهور هوش مصنوعی و زنجیره بلوکی در سازمانهای واسطهای تسهیلگر توسعه کارآفرینی
|
|
|
|
|
|
|
|
نویسنده
|
محمدی خیاره محسن ,شاهمرادی بهروز
|
|
منبع
|
سياست علم و فناوري - 1404 - دوره : 18 - شماره : 3 - صفحه:1 -20
|
|
چکیده
|
هدف این پژوهش، تحلیل عمیق و نظاممند نقش فناوریهای نوظهور، بهویژه هوش مصنوعی و زنجیره بلوکی، در بازآفرینی کارکردهای سازمانهای واسطهای تسهیلگر کارآفرینی نظیر شتابدهندهها، مراکز رشد و پارکهای علم و فناوری است. با دیجیتالی شدن فزاینده بومسازگانهای کارآفرینی، این سازمانها با چالشها و فرصتهای جدیدی مواجه شدهاند. این تحقیق با اتخاذ یک رویکرد کیفی و با استفاده از روش فراترکیب هفت مرحلهای سندلوسکی و باروسو (2007)، به سنتز یکپارچه منابع موجود میپردازد. خروجی اصلی این فراترکیب، شناسایی چهار مضمون سازماندهنده کلیدی است: 1) تقویت هوشمند کارکردهای سنتی؛ 2) ظهور پارادایم دوگانه: واسطهزدایی و بازواسطهگری؛ 3) توانمندسازی در بومسازگانهای آسیبپذیر؛ و 4) حکمرانی الگوریتمی و معماری جدید اعتماد. یافتهها نشان میدهد که هوش مصنوعی، ذیل مضمون «تقویت هوشمند»، با افزایش دقت و کاهش سوگیریهای انسانی، کارکردهایی نظیر غربالگری و شبکهسازی را بهینه میسازد. در مقابل، زنجیره بلوکی در چارچوب پارادایم «واسطهزدایی و بازواسطهگری»، با ارائه مکانیسمهای نوین تامین مالی و اعتمادسازی الگوریتمی، مدلهای کسبوکار سنتی را به چالش میکشد. تحلیلها همچنین نشان میدهد این فناوریها، بهویژه در بافتار ایران، به عنوان ابزاری برای «توانمندسازی در شرایط آسیبپذیر» عمل کرده و راهکارهایی برای عبور از موانع نهادی ارائه میدهند. این مقاله استدلال میکند که موفقیت آتی سازمانهای واسطهای تسهیلگر کارآفرینی در ایران، در گروی تکامل نقش آنها به «معماران بومسازگان دیجیتال» و همراستاسازی قابلیتهای فناورانه با نیازهای بومی کارآفرینان است.هدف این پژوهش، تحلیل عمیق و نظاممند نقش فناوریهای نوظهور، بهویژه هوش مصنوعی و زنجیره بلوکی، در بازآفرینی کارکردهای سازمانهای واسطهای تسهیلگر کارآفرینی نظیر شتابدهندهها، مراکز رشد و پارکهای علم و فناوری است. با دیجیتالی شدن فزاینده بومسازگانهای کارآفرینی، این سازمانها با چالشها و فرصتهای جدیدی مواجه شدهاند. این تحقیق با اتخاذ یک رویکرد کیفی و با استفاده از روش فراترکیب هفت مرحلهای سندلوسکی و باروسو (2007)، به سنتز یکپارچه منابع موجود میپردازد. خروجی اصلی این فراترکیب، شناسایی چهار مضمون سازماندهنده کلیدی است: 1) تقویت هوشمند کارکردهای سنتی؛ 2) ظهور پارادایم دوگانه: واسطهزدایی و بازواسطهگری؛ 3) توانمندسازی در بومسازگانهای آسیبپذیر؛ و 4) حکمرانی الگوریتمی و معماری جدید اعتماد. یافتهها نشان میدهد که هوش مصنوعی، ذیل مضمون «تقویت هوشمند»، با افزایش دقت و کاهش سوگیریهای انسانی، کارکردهایی نظیر غربالگری و شبکهسازی را بهینه میسازد. در مقابل، زنجیره بلوکی در چارچوب پارادایم «واسطهزدایی و بازواسطهگری»، با ارائه مکانیسمهای نوین تامین مالی و اعتمادسازی الگوریتمی، مدلهای کسبوکار سنتی را به چالش میکشد. تحلیلها همچنین نشان میدهد این فناوریها، بهویژه در بافتار ایران، به عنوان ابزاری برای «توانمندسازی در شرایط آسیبپذیر» عمل کرده و راهکارهایی برای عبور از موانع نهادی ارائه میدهند. این مقاله استدلال میکند که موفقیت آتی سازمانهای واسطهای تسهیلگر کارآفرینی در ایران، در گروی تکامل نقش آنها به «معماران بومسازگان دیجیتال» و همراستاسازی قابلیتهای فناورانه با نیازهای بومی کارآفرینان است.
|
|
کلیدواژه
|
چارچوب مفهومی، هوش مصنوعی، بلاکچین، سازمانهای واسطهای، توسعه کارآفرینی، توانمندیهای فناورانه
|
|
آدرس
|
دانشگاه گنبدکاووس, دانشکده علوم انسانی, گروه علوم اداری و اقتصاد, ایران. , موسسه تحقیقات سیاست علمی کشور, ایران.
|
|
پست الکترونیکی
|
shahmoradi@nrisp.ac.ir
|
|
|
|
|
|
|