بررسی مرگ آگاهی و امکان گسست از سوبژکتیو در تفکر هایدگر و تطبیق آن با مقوله هستی در نگارگری مکتب هرات

در تفکر هایدگر مواجه‌شدن من با خود من، مواجه‌شدن با رویدادی و فناپذیری من است. دازاین یا من از طریق مواجهه با خود خویشتن درمی‌یابد که او را به میانه‌ جهان پرتاب کرده‌اند و مرگ، اسباب پریشانی او است. این من آگاه خواهد شد که مرگ‌آگاهی او توجیهی عقلانی در پی خواهد داشت تا چه‌بسا در همین مجال بتواند از طریق طرح‌افکنی خود را محقق سازد و قوام بخشد و دازاین در خلال همین امر گریزناپذیر است که می‌تواند به نحوه‌ بودن اصیل دست یابد. پژوهش حاضر به روش توصیفی و تحلیلی و با تکیه بر داده‌های منابع کتابخانه‌ای انجام شده است. هایدگر می‌کوشد تبیین نماید که من تنها سوبژه نیست و حقیقت من بیش از آن که سوبژه باشد، در این نکته نهفته است که او در این جهان است و با هستی و هستندگان نسبت دارد. تاریخ فلسفه و سنت متافیزیکی نتوانسته است خود را از هژمونی سوبژکتیویسم رهایی بخشد؛ زیرا نتوانسته است انسان را در نسبت با گشودگی به هستی و اقامت شاعرانه معنا کند. هایگر با طرح آگاهی بر مرگ، بنیاد و کانون سوبژه را از او می‌گیرد تا هویدا سازد که بنیاد سوبژه در او نیست؛ زیرا اگر در او بود، میلی به مرگ نداشت. رویارویی دازاین با مرگ اهمیت دارد، زیرا مرگ امکانی اگزیستانسیل است که نقشی روشنی‌بخش بر عهده دارد و از سیاق فهم مرگ است که معنای من نمایان می‌گردد. مقولۀ هستی و مرگ در نگارگری مکتب هرات نیز نمود واضحی یافته است.اهداف پژوهش:بررسی مرگ‌آگاهی و امکان گسست از سوبژکتیو در تفکر هایدگر.مقایسه مرگ‌آگاهی از نظر هایدگر و تطبیق آن با هستی در نگارگری مکتب هرات.سوالات پژوهش:مرگ‌آگاهی و امکان گسست از سوبژکتیو در تفکر هایدگر چگونه است؟مقولۀ مرگ‌آگاهی از نظر هایدگر و تطبیق آن با هستی در نگارگری مکتب هرات چگونه است؟

an investigation of death-awareness and the possibility of breaking from the subjective in heidegger’s thought, and its alignment with the concept of being in herat school miniature painting

in heidegger’s thought, the encounter of the self with itself is an encounter with its own eventuality and perishability. dasein (or the self) comes to understand, through confronting itself, that it has been thrown into the midst of the world, and death is the source of its existential anxiety. this self realizes that its death-awareness entails a rational justification—one that may allow it to actualize and consolidate itself through self-projection. it is within this inevitability that dasein can attain an authentic mode of being.this study employs a descriptive-analytical method, relying on library resources. heidegger seeks to demonstrate that the self is not merely a subject; rather, its truth lies not in its subjectivity but in its being-in-the-world and its relation to being (sein) and beings (seiendes). the history of philosophy and the metaphysical tradition have failed to liberate themselves from the hegemony of subjectivism because they have been unable to interpret human existence in terms of an openness to being and poetic dwelling. by introducing death-awareness, heidegger displaces the foundation and center of the subject, revealing that its ground does not reside within itself—for if it did, it would not harbor a desire for death. dasein’s confrontation with death is crucial because death is an existential possibility that serves an illuminating function: it is through understanding death that the meaning of the self is unveiled. the concepts of being and death also find clear expression in the miniature paintings of the herat school.research objectives:to examine death-awareness and the possibility of breaking from the subjective in heidegger’s thought.to compare heidegger’s conception of death-awareness with its manifestation in the notion of being in herat school miniature painting.research questions:how does death-awareness and the possibility of breaking from the subjective function in heidegger’s thought?how does heidegger’s concept of death-awareness align with the representation of being in herat school miniature painting?