تبیین کارکردهای سیاسی هدیه و پیشکش در شاهنامۀ فردوسی و انعکاس آن در انگاره های اسلامی

شاهنامۀ فردوسی یکی از برجسته ترین آثار زبان‌فارسی است که صرفاً بیان‌کنندۀ داستان ها و روایت‌های حماسی یا اسطوره ای نیست، بلکه در خلال آن، مجموعه ای از آداب‌ورسوم ایرانیان باستان گنجانده شده است که نوع تفکّر و جهان بینی آن‌ها را نشان می دهد. هدف اصلی این پژوهش تبیین کارکردهای سیاسی هدیه و پیشکش در شاهنامه می باشد. یافته های این پژوهش نشان می دهد، رسم «نثار»، «هدیه» و «پیشکش» در شاهنامۀ فردوسی، صرفاً جنبۀ ارج داشت و بزرگ‌داشت ندارد، بلکه گاهی پذیرفتن هدیه و پیشکش از طرف دشمن، نشانۀ پذیرش آشتی و تسلیم است؛ گاهی فرستادن هدیه و پیشکش از ملزومات رای زنی و گفت‌وگو برای ترک مُخاصمه است؛ گاهی تقدیم هدیه و نثار برای پیشگیری از آغاز جنگی مُحتمَل و نابرابر است و در مواردی فرستادن هدیه برای آزمودن زیرکی و هوش و کیاست طرف مقابل و گرفتن امتیاز از دشمن و لغو باج و خراج تحمیل شده است و در مواردی نیز تضمینی برای تحکیم پیوند و تجدید فرمان برداری در برابر فرمان روای قدر قدرت می باشد. در نگاره‌های اسلامی نیز هدیه و پیشکش به تصویر درآمده است.اهداف پژوهش:بررسی کاربردهای هدیه و پیشکش در شاهنامه.بررسی جایگاه هدیه و پیشکش در انگاره‌های اسلامی.سوالات پژوهش: کاربردهای هدیه و پیشکش در شاهنامه چگونه است؟جایگاه هدیه و پیشکش در انگاره‌های اسلامی چیست؟

explaining the political functions of gifts and offerings in ferdowsi’s shahnameh and their reflection in islamic concepts

it is assumed that effective interaction between students and architectural spaces, along with the presence of architectural qualities, creates conditions for learning architecture through engagement with the environment. the most prominent environmental quality is aesthetic quality. in architectural education, learners, through sensory interaction with the environment, undergo a perceptual process that introduces them to an aesthetic experience, encompassing both aesthetic pleasure and architectural pleasure. this research focuses on architectural pleasure in architectural education environments, offering a fresh perspective on an important and innovative aspect of architectural education. the research question is: if pleasure is considered one of the main characteristics of architectural aesthetics, what manifestations of it can be observed in architectural education spaces? to achieve this goal and address the research question, the concept of architectural pleasure was examined in the faculty of architecture in yazd. this faculty is housed in the rasoulian house, a qajar-era building. the research was conducted in two stages: library research and field studies. in the first stage, relevant literature was reviewed to gain a general understanding of the concept of architectural pleasure, and through logical reasoning, characteristics for the emergence of architectural pleasure were identified. in the second stage, field studies and empirical evidence were collected, and by referring to the literature, the manifestation of architectural pleasure in the faculty of art and architecture of yazd was presented in tables. the results of this research indicate that architectural pleasure in this faculty, located in the traditional rasoulian house, manifests in the forms of physical pleasure, psychological pleasure, social pleasure, and ideological pleasure.research objectives:1. to explain architectural pleasure and its role in architectural education.2. to examine the presence or absence of architectural pleasure in architectural education environments.research questions:1. what is architectural pleasure, and how is it related to different levels of pleasure?2. in traditional houses repurposed as architecture faculties, what components of architectural pleasure can be identified?