چند صدایی در اشعار علی باباچاهی و رضا براهنی در تطبیق با تشبیه در هنرهای تجسمی معاصر

بخش عمده ای از مولفه ها و شاخصه های شعر دهه هفتاد معطوف به نظریه های پست مدرنیستی است که از پرکاربردترین آن‌ها می توان به چندصدایی اشاره کرد. در این پژوهش توصیفی-تحلیلی، ضمن تعریف و تبیین چندصدایی به‌مثابۀ یک شاخصۀ پست مدرنیستی، جلوه های چندصدایی در شعر دو تن از شاعران برجستۀ دهه هفتاد، یعنی علی باباچاهی و رضا براهنی واکاوی و تحلیل شده است. همچنین به تطبیق این مقوله با تشبیه در هنرهای تجسمی معاصر پرداخته شده است. بنابر نتایج پژوهش، چندصدایی به شیوه های مختلفی در شعر براهنی و باباچاهی بروز می یابد؛ گاه با استفاده از وزن و موسیقی شعر، زمینۀ چندصدایی فراهم می شود. تمایزات زبانی، تفاوت لحن و بیان رسمی یا محاوره ای از دیگر شگردهایی است که چند صدایی را سامان می دهد. بخش دیگری از اشعار چندصدایی در ساحت نگارش افشانشی صورت می بندد. مجنون‌نویسی و حضور شخصیت شیزوفرنیک بستر دیگری برای شعر چندصدایی است. باباچاهی و براهنی با به‌کارگیری این تمهیدات، زمینه را برای حضور و بروز صداهای مختلف در شعر خویش فراهم می کنند. بخشی از این رویکرد، مصداق مکالمه با سنت ادبی است و بخشی دیگر، توجه به شخصیت ها و معناهای نادیده گرفته شده را درنظر دارد. در بستر این رویکرد، علاوه‌بر آواهای متنی که غالباً در رابطۀ بینامتنی صورت می بندد، صدای شخصیت تیمارستانی نیز به گوش می رسد. چندصدایی در شعر باباچاهی و براهنی همچنان که به تعدد آوایی و تکثر نگرش و نگارش و گریز از استبداد تک گویی منجر می شود، به‌واسطۀ ماهیت اختلالی اش، گسست‌روایی، نفی محور عمودی و وحدت موضوعی را به‌دنبال دارد. از سوی دیگر، در هنرهای تجسمی معاصر نیز نمودهای واضحی از کاربست تشبیه به چشم می‌خورد.اهداف پژوهش:بررسی و تحلیل شیوه‌های اجرای چندصدایی در شعر باباچاهی و براهنی.بررسی تشبیه در هنرهای تجسمی معاصر.سوالات پژوهش:چندصدایی در شعر باباچاهی و براهنی با چه سازوکارهایی سامان می‌یابد؟تشبیه چه جایگاهی در هنرهای تجسمی معاصر دارد؟

polyphony in the poems of ali babachahi and reza brahini in comparison with similes in contemporary visual arts

in the present study, the two intellectual and literary levels of the two tahmidiyehs are examined based on the constructivist view.these two tahmidiyehs have been selected from two great masterpieces of persian literature. both of these works belong to a part of our persian literature which is called mystical literature.hadiqaye sanai and mantiq ut tair attar are the names of these two mystical works.two mystical works that make up our two great poetic systems.their importance is that the tahmidiyya of hadiqa is the beginning of mystical poetry.and another is in the continuation of this great movement and is in a way complementary to it.this research will show how two convergent and parallel ideas can be different from each other and these differences can be the source of their beauty and unity. through a stylistic study of these two works, we found that from an intellectual point of view, sanai behaves more rationally and gently than attar, and the elements of educational literature are more obvious in hadiqa.attar, on the other hand, has a surprising, exhilarating, and sharp approach, and has more elements of romantic literature in his poetry.due to the educational dimension of hadiqa, this work is more social, and due to the romantic dimension of mantiq ut tair, it is more individual.from a literary point of view, it can be seen that they had various and sometimes different uses of common literary elements.