کاربرد اسم تفضیل در نامه های نهج البلاغه و بازشناسی خوشنویسی نسخ موجود(مطالعه موردی : ده نامه )

یکی از اسم‌های مشتق پرکاربرد در زبان عربی اسم تفضیل می باشد و ساختار کاربرد آن اهمیت ویژه‌ای در معنایش دارد. برای فعلی که اسم تفضیل از آن مشتق می شود، علمای صرف شروطی بیان می کنند که هرچند کاربرد برخی اسم تفضیل های مغایر با شروط مذکور، اجماع و اتفاق‌نظر پژوهندگان علم صرف را برهم زده است. برای تحلیل کارکرد اسم تفضیل، علاوه‌بر مدنظر قراردادن این نکته که اسم تفضیل مورد بحث از اسم تفضیل هایی است که خود از فعل مورد مفاضله بر وزن «افعل» ساخته شده و یا اسلوب تفضیلی ترکیبی است که با به‌کارگیری یکی از الفاظ اشد، اکثر، اقل و..... به‌همراه مصدر فعل موردنظر در قالب تمییز آورده شده؛ باید به ساختار نحوی متفاوت هر کاربرد توجه داشت؛ نگاه ساختارگرایانه به کاربرد اسم تفضیل در هریک از وجوه فوق، یکی از مهم‌ترین راه ‌ها برای کشف معنای موردنظر صاحب‌سخن است؛ که برای این منظور سه گام  و استخراج اجزا ی ساختار کلام، برقرار ساختن ارتباط موجود بین اجزا و نشان‌دادن دلالتی که در کلیت ساختار اثر است، برداشته می شود. این پژوهش بر آن‌است که ضمن استخراج اجزای کلام حاوی اسم تفضیل در نامه‌ها ی نهج‌البلاغه کاربرد اسم تفضیل در نامه ‌های نهج‌البلاغه از نظر ساختار و معنا مورد تحلیل و بررسی قرار دهد و تاثیر این ساختار در کاربرد معنای حقیقی و غیرحقیقی در نامه‌های نهج‌البلاغه را بررسی نماید. در این پژوهش بازشناسی خوشنویسی نسخ موجود نهج‌االبلاغه نیز انجام می‌شود.اهداف پژوهش:استخراج اجزای کلام حاوی اسم تفضیل در نامه‌های امام علی (ع).بازشناسی خوشنویسی نسخ موجود نهج‌البلاغه.سوالات پژوهش:تحلیل ساختاری و معنایی افعل تفضیل در نامه‌های نهج‌البلاغه چگونه نمود پیدا می کند؟نسخ موجود نهج‌البلاغه دارای چه نوع خوشنویسی است؟