چندصدایی در موسیقی معاصر ایرانی در تطبیق با تکنیک‌های موسیقایی رمان‌های صبح‌های جهان و درس موسیقی

علی‌رغم اینکه موسیقی مناطق ایران، همانند ردیف موسیقی سنتی ایران یک صدایی است و در اصل تابع هته روفونی، با این حال به فرم‌های چندصدایی، اگرچه اکثراً ناخودآگاهانه، برخورد می‌شود. هدف از این تحقیق، بررسی خوانش ادبی - موسیقایی براساس نظریۀ فرِدِریک سونَک (frédéric sounac)، در دو اثر نویسندۀ معاصر فرانسوی، پاسکال کینیار (pascal quignard) به نام‌های همۀ «صبح‌های جهان» و «درس موسیقی» است. فرِدِریک سونَک ورود موسیقی را در آثار ادبی با بهره‌بری از اصطلاحات متداول موسیقایی در قرون‌وسطی و باتکیه‌بر مدل‌های لوگوژِن (logogène) –موضوعی– مِلوژِن (mélogène) –صدادار– و مِلوفُرم (méloforme) –رسمی– موردمطالعه قرار داده است. بررسی جایگاه چندصدایی در موسیقی ایران از دیگر مسائل این مقاله است. در  این مقاله، به روش تحلیلی - توصیفی، از بین سه مدل، به بررسی و تشخیص مدل مِلوفُرم خواهیم پرداخت که شامل یک روش جدید ترکیبی در ادبیات است و فرم‌، ژانر، تکنیک‌ موسیقایی و یا به تعبیر دیگر، فوگ‌ (fugue)، کُنتُرپوان (contrepoint)، لایت‌موتیف (leitmotiv) و تِم‌ (thème) را دربر می‌گیرد. برای به‌کارگیری مدل مِلوفُرم، باید از یک ‌طرف قوۀ مخیلۀ عالی و از طرف دیگر، آگاهی‌های لازم در زمینۀ موسیقی داشت تا امکان ارتباط بین متن و فرم یا تکنیک موسیقایی برقرار شود. در این تحقیق، خواهیم دید که چگونه پاسکال کینیار، با تکیه‌بر تکنیک‌های کاملاً ادبی، درصدد برمی‌آید تا جنبه‌هایی از موسیقی را در عالم ادبی خود وارد کند. ابتدا اشاره‌ای به مدل مِلوفُرم خواهیم داشت، سپس در قسمت‌ دوم، رمانِ همۀ «صبح‌های جهان» و در قسمت سوم، «رسالۀ درس موسیقی» را موردبحث و بررسی قرار خواهیم داد.اهداف پژوهش:بررسی خوانش ادبی - موسیقایی رمان همۀ «صبح‌های جهان» و «درس موسیقی» براساس نظریۀ فرِدِریک سونَک.بررسی چندصدایی در موسیقی معاصر.سوالات پژوهش:1.تحلیل ادبی- موسیقایی رمان همۀ «صبح‌های جهان» و «درس موسیقی» براساس نظریۀ فرِدِریک سونَک چگونه است؟چندصدایی در موسیقی معاصر چه جایگاهی دارد؟

pascal quignard: study of music-literary techniques in every morning in the world and the music lesson

the aim of this research is to analyze the hierarchical concepts of change from popular art (kitsch) to architecture and semantic cinema in iran with an identity-oriented approach, which examines the film khaneh doost by abbas kia rostami. the general stages of the discussion deal with the common concepts in these two fields of art by explaining the model of the relationship between cinema and architecture and the definition of semantic cinema, and in the meantime, identity is criticized as an identifying element of art. the research method in this paper, considering that it focuses on component linkage, uses pierce’s logical method, which is applied in terms of purpose and based on analytical, descriptive and a combination of qualitative (from sample to theory) and quantitative ( from theory to example) and in terms of method on explaining the theoretical content of theoretical findings, interdisciplinary and case study has been done and also, questions and interviews with experts in these two fields (cinema and architecture) are among the pillars of research. in the following, by using the film &khaneh doost& by kiarostami (famous iranian director and writer), an attempt has been made to analyze the concepts in question, where identity is the main issue. the transformation of a work of art from an inefficient and useless work into a semantic work has been criticized and the plot of this claim can be generalized in contemporary iranian architecture.