تحلیلی نو از انگیزه حضرت ابراهیم(ع) به درخواست احیای مردگان از نظر مفسران فریقین و با تاکید بر روایات اهل‌بیت(ع) ذیل آیه 260 سوره بقره

انسان کامل و ولایت اعطایی به وی از طرف الله، نه تنها در حوزه اعتقادی، بلکه در عرصه عمل و تاثیرگذاری در جهان مادی نیز نمود می یابد، از جمله نمودهای این ولایت، داستان زنده شدن چهار پرنده توسط حضرت ابراهیم (ع) در آیه 260 سوره بقره و درخواست حضرت ابراهیم (ع) از خداوند برای نشان دادن کیفیت احیای مردگان است؛ دیدگاه‌های مفسران در تبیین انگیزه‌ی این درخواست متفاوت است، برخی از این احتمالات با تدبر در آیات قرآن و بررسی نکات صرفی و نحوی به دست آمده‌اند و برخی حاصل بررسی روایات ناظر به آیات می‌باشد؛ با مقایسه و ارزیابی این دیدگاه‌ها، پژوهش به این نتیجه دست یافته است که نزدیک‌ترین تحلیل به بافت قرآنی و شان حضرت ابراهیم (ع)، انگیزه‌ی وی برای اطمینان قلبی از برگزیده شدن به عنوان خلیل الله در کسوت خلیفه اللهی است که از روایات اهل‌بیت(ع) استخراج شده‌است؛ مقامی که در آن عبد، در مسیر ولایت تکوینی الهی، به مراتبی از شهود و علم حضوری دست می‌یابد.

a new analysis of prophet ibrahim’s (as) motivation for requesting the resurrection of the dead: a comparative study of the views of both sunni and shia exegetes with emphasis on the ahl al-bayt’s narrations regarding qur’an 2:260

the concept of the perfect human and the divine authority (wilāyat) bestowed upon him by allah manifests not only in theological belief but also in practical influence over the material world. one prominent example of this authority is the story of prophet ibrahim’s (as) resurrection of four birds, as mentioned in verse 260 of surah baqarah, where ibrahim (as) requests god to demonstrate how the dead are brought back to life. interpretations by exegetes regarding the motivation behind this request vary. some explanations arise from a close examination of the quranic text, including morphological and syntactical considerations, while others derive from an analysis of the narrations related to the verse. by comparing and evaluating these views, this study concludes that the interpretation most consistent with the quranic context and the station of prophet ibrahim (as) is that his request was motivated by a desire for inner certainty about his selection as khalīlullāh (the beloved of god) in his role as god’s vicegerent. this status, according to ahl al-bayt(as) narrations, represents a level in which the servant, within the path of divine ontological authority (wilāyat takwīnīyyah), attains stages of spiritual witnessing and intuitive knowledge.