اعتبارسنجی مدل مدیریت تعارض گروهی بر پایه سیستم ‏های کنترل سازمانی و رهبری توانمندساز با نقش میانجی‏ ایمنی روان شناختی

یکی از موانع عمده تحقق هدف‌های یک سازمان، وجود تعارض بین افراد، گروه‌ها و بخش‌های مختلف سازمان است. تعارض گروهی، رایج‌ترین نوع تعارض است که در سازمان‌ها وجود دارد. تحقیق حاضر با هدف اعتبارسنجی مدل مدیریت تعارض گروهی برپایه سیستم‌های کنترل سازمانی و رهبری توانمندساز با نقش میانجی‏ ایمنی روان‌شناختی انجام شد. این تحقیق برمبنای ماهیت «کمی»، برمبنای هدف «کاربردی» و برمبنای روش، از نوع «توصیفی همبستگی» است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان شعب بانک کشاورزی استان خراسان جنوبی به تعداد 250 نفر بود که براساس جدول مورگان، از بین آنها 148 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای برمبنای نسبت انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های تعارض گروهی جن (1995)، ایمنی روان‌شناختی ادموندسون (1999)، رهبری توانمندساز اهرن و همکاران (2005) و کنترل سازمانی ویبل (2016) استفاده شد که روایی سازه (همگرا و واگرا) این ابزارها در تحقیق حاضر بررسی و تایید شدند و پایایی با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به‌ترتیب 0.85، 0.84، 0.93 و 0.87 به‌دست آمد. برای تحلیل داده‌ها از مدل معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و از نرم‌افزارهایspss  و smart pls استفاده شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که سیستم‌های کنترل سازمانی و رهبری توانمندساز بر تعارض گروهی تاثیر منفی و معنادار و بر ایمنی روان‌شناختی تاثیر مثبت و معناداری دارند. ایمنی روان‌شناختی بر تعارض گروهی تاثیر منفی و معناداری داشت و نقش میانجی آن در تاثیر سیستم‌های کنترل سازمانی و رهبری توانمندساز بر تعارض گروهی تایید شد و برازش مدل کلی پژوهش نیز مطلوب ارزیابی شد.  براساس یافته‌ها، توصیه می‌شود که سازمان‌ها، سیستم‌های کنترلی را بررسی و بهینه نمایند و در سایه به‌کارگیری سبک رهبری توانمندساز، ازطریق بهبود ادراک ایمنی روان‌شناختی کارکنان، تعارض گروهی در سازمان را بهینه ساخته و به‌تبع‌آن شرایط محیط کار مطلوب‌تری برای کارکنان فراهم آورند.

validation of the group conflict management model based on organizational control systems and empowering leadership with the mediating role of psychological safety

one of the major obstacles to achieving organizational goals is the presence of conflicts among individuals, groups, and various organizational departments. group conflict is the most common type of conflict in organizations. the present study aims to validate a group conflict management model based on organizational control systems and empowering leadership, with the mediating role of psychological safety. this research is quantitative in nature, applied in purpose, and descriptive-correlational in method. the statistical population comprised all employees of agricultural bank branches in south khorasan province, totaling 250 individuals. based on morgan’s table, 148 participants were selected through stratified random sampling proportional to the population. to collect data, jen’s group conflict questionnaires (1995), edmondson’s psychological safety (1999), ahern et al.’s (2005) empowering leadership, and weibel’s organizational control (2016) were used, and the construct validity (convergent and divergent) of these tools was confirmed and the reliability was obtained using cronbach’s alpha coefficient of 0.85, 0.84, 0.93 and 0.87 respectively. data analysis was conducted using structural equation modeling (sem) with the partial least squares (pls) approach, utilizing spss and smart pls software. the findings revealed that organizational control systems and empowering leadership have a significant negative impact on group conflict and a significant positive impact on psychological safety. furthermore, psychological safety has a significant negative effect on group conflict, and its mediating role in the relationship between organizational control systems, empowering leadership, and group conflict was confirmed. the overall model fit was also evaluated as satisfactory. based on these findings, it is recommended that organizations assess and optimize their control systems while leveraging empowering leadership styles to enhance employees’ perception of psychological safety. this, in turn, can help reduce group conflict and create a more favorable work environment for employees.