الزامات تحقق همگرایی منطقه ای در جهان اسلام: بررسی موردی نقش همکاری‌ های علمی

هدف: پاسخ به این پرسش است که نقش همکاری‌های علمی در دستیابی به همگرایی در جهان اسلام چیست؟ برای پاسخ به این پرسش با تکیه بر چارچوب نظری همگرایی در قالب سیاست همسایگی تلاش شده است نقش همکاری‌های علمی-دانشگاهی در مهیا ساختن زمینه های پایدار برای گسترش همگرایی در جهان اسلام بررسی شود. روش: مطالعات اسنادی مرتبط با تحلیل و فراتحلیل اسناد است.یافته‌ها: بیانگر آن است برقراری پیوندهای ژئوپلیتیک و ژئواکونومیک و گره خوردن سرنوشت کشورهای اسلامی به یکدیگر مهمترین نقش را در گسترش همکاری های علمی این کشورها با یکدیگر دارد.نتیجه گیری: مقاله آن است که ارتقای جایگاه کشورهای اسلامی همسایه در همکاریهای علمی مستلزم برنامه‌ریزی در سه سطح خرد(دانشمندان)، میانی(نهاد) و کلان(دولت) است.

requirements for the realization of regional convergence in the islamic world: a case study of the role of scientific cooperation

objective: the present study seeks to answer the question: what is the role of scientific cooperation in achieving convergence in the islamic world? to answer this question, relying on the theoretical framework of convergence in the form of neighborhood policy, an attempt has been made to investigate the role of scientific-university cooperation in providing stable grounds for the expansion of convergence in the islamic world.method: the research uses document studies related to the analysis and meta-analysis of documents.results: the findings indicate that the establishment of geopolitical and geo-economic ties and the tying of the fate of islamic countries to each other play the most important role in the expansion of scientific cooperation between these countries.conclusion: the study concludes that improving the status of neighboring islamic countries in scientific cooperation requires planning at three levels: micro (scientists), medium (institution) and macro (government).