هژمونی آمریکا در افغانستان و چالش امنیت در شرق ایران(2001-2021)

هدف: تجاوز نظامی به افغانستان، رویکرد تهاجمی رهیافت واقع گرایی در سیاست خارجی آمریکا با هدف دستیابی به موازنه قدرت و هژمونی در برابر دشمنان در مرکز آسیا را آشکار ساخت. راهبردی که با هدف حفظ هژمونی و تامین امنیت حداکثری با محاصره قدرت های منطقه ای از طریق استقرار تسلیحات و تجهیزات استراتژیک، گسیل گسترده نیروهای نظامی هم پیمان ناتو و سیاست های مداخله جویانه برای ضربه زدن به امنیت ملی کشورهای همسایه افغانستان دنبال گردید. با بیان این گزاره ها، پرسش اصلی این است که ایالات متحده در طول دو دهه حضور در افغانستان، از چه اهرم هایی برای ضربه زدن به امنیت ملی ایران استفاده کرد؟ روش: این مقاله درصدد است تا با روش توصیفی –  تحلیلی و بر پایه گردآوری منابع اسنادی –  کتابخانه ای، به بررسی فرضیه پژوهش در چارچوب ابعاد نظامی، اجتماعی و اقتصادی مکتب کپنهاگ بپردازد. یافته ها: استراتژی های محاصره نظامی، توسط پایگاه های نظامی و پیشبرد طرح های جاسوسی از غرب افغانستان، گسترش شکاف های قومی و مذهبی با هدف ترویج خشونت و تنش در جنوب شرق ایران برای مقابله با طرح های اقتصادی و توسعه کمی و کیفی تولید مواد مخدر در مجاورت مرزهای ایران، به منظور تضعیف امنیت ملی ایران دنبال گردید.نتیجه گیری: حضور پررنگ نظامیان ایالات متحده در افغانستان و استقرار انواع جنگنده ها و تسلیحات راهبردی – جاسوسی در پایگاه های مجاور مرزهای شمال شرق ایران، بزرگترین تهدید برای امنیت نظامی ایران بود. از طرفی، حمایت مستقیم مالی و سیاسی از تجزیه طلبان قومی، تنها خشونت های اجتماعی، تنش های قومی و تحرکات مسلحانه را تقویت کرد و درنهایت افزایش تولید مواد مخدر در غرب افغانستان، به بحرانی کردن مرزها و گسترش اعتیاد در جامعه انجامید که امنیت اجتماعی و اقتصادی را تضعیف نموده است.

us hegemony in afghanistan and the challenge of security in eastern iran (2001-2021)

objective: the military invasion of afghanistan exposed the aggressive approach of realism in us foreign policy aimed at achieving a balance of power and hegemony over enemies in central asia. the strategy was aimed at maintaining hegemony and ensuring maximum security by besieging regional powers through the deployment of strategic weapons and equipment, the extensive deployment of nato troops, and interventionist policies to undermine the national security of afghanistan’s neighbors. given these statements, the main question is what leverage did the united states use to undermine iran’s national security during its two decades in afghanistan?method: this article seeks to present the research hypothesis within the military, social and economic dimensions of the copenhagen school through a descriptive-analytical method based on the collection of documentary-library and internet sources.results: strategies of military siege by military bases and the promotion of espionage plans from western afghanistan, the expansion of ethnic and religious divisions aimed at promoting violence and tension in southeastern iran to counter economic plans and the quantitative and qualitative development of drugs production were pursued near iran’s borders with the aim of undermining iran’s national security.conclusion: the large presence of us troops in afghanistan and the deployment of fighter jets and strategic-espionage weapons at bases near iran’s northeastern border was the greatest threat to iran’s military security. on the other hand, direct financial and political support for ethnic separatists only intensified social violence, ethnic tensions and armed movements, and ultimately increased drug production in western afghanistan, leading to border crossings and the spread of addiction in society. weakened social and economic.