تحلیل عملکرد و دلایل ناکارآمدی شورای امنیت در بحران سوریه (2011-2018)

هدف: آغاز ناآرامی‌های داخلی در سوریه به 15 مارس 2011 و از شهر درعا در فاصله 58 کیلومتری جنوب دمشق بازمی‌گردد. با افزایش درگیری‌ها و پیچیده شدن بحران در سوریه و رسیدن آن به مرز مخاصمات مسلحانه بین‌المللی، سازمان ملل متحد در چهارچوب شورای امنیت، اقدام به تدابیر گوناگون جهت مهار بحران این کشور مبادرت کرد؛ بنابراین، هدف اصلی این پژوهش، تحلیل عملکرد شورای امنیت در حل‌وفصل بحران سوریه است. روش: در جهت تبیین موضوع، از روش توصیفی – تحلیلی و همچنین منابع کتابخانه‌ای، اینترنتی و اسناد سازمان ملل استفاده شده است. یافته‌ها: یافته‌های مقاله حاضر بر این امر دلالت دارد که شورای امنیت در خصوص بحران سوریه در نقش تعدیل‌کننده بحران، خصوصاً در مواردی چون ایجاد آتش‌بس، گسیل نیروهای حافظ صلح، اقدامات بشردوستانه،تسهیل در فرایند گذار سیاسی، تضمین تمامیت ارضی، کمک به آوارگان و مدیریت تسلیحات شیمیایی سوریه کارنامه مثبتی داشته است. نتیجه‌گیری: این نهاد به دلیل حق وتوی اعضای دائمی، پیچیدگی ماهیت بحران سوریه و اختلافات سیاسی و منافع متعارض ژئوپلیتیکی روسیه و امریکا و بازیگران منطقه‌ای، اقدام چشمگیری از جهت جلوگیری از آغاز مخاصمه مسلحانه، توقف آن و برقراری صلح نداشته است.

Analyzing the Performance of the UN Security Council and the Reasons for Its Inefficacy in the Syrian Crisis (20112018)

Objective: The outbreak of unrest in Syria dates back to 15 March 2011 in the city of Daraa, 58 kilometers south of Damascus. The United Nations, within the framework of the Security Council, adopted different measures to control this crisis. The main objective of the present research is to analyze the performance of the United Nations Security Council in tackling the Syrian crisis. Method: In order to explicate the matter, a descriptiveanalytical method has been utilized and the library, internetbased resources, and United Nations documents have been used. Results: The findings of the present research imply that the Security Council, in its role as a conflict moderator, has shown a positive performance particularly in such areas as instituting ceasefire, deploying peacekeeping forces, promoting humanitarian activities, facilitating the political transition process, securing the territorial integrity of the country, assisting the refugees and controlling Syria’s chemical weapons arsenal. Conclusion: This body, due to the veto power of the permanent members, the complex nature of the crisis, and the conflicting interests of Russia and the United States and regional actors, has not been spectacularly successful in the termination of the armed conflict and enforcing peace.