تاثیر یک دوره مداخلۀ ورزشی بر میزان کیفیت زندگی، عوامل خطرزای بیماری‌های قلبی – عروقی و برخی شاخص‌های التهابی در زنان با وضعیت اقتصادی - اجتماعی پایین

زمینه و هدف:  کم‌تحرکی به‌عنوان یکی از چهار علل عمدۀ مرگ در سراسر جهان شناخته شده است، پژوهش‌های مختلف نشان داده‌اند میزان کم‌تحرکی در زنان با وضعیت اقتصادی-اجتماعی پایین بالاتر از حد میانگین است. طراحی مداخلات هدفمند همراه با حمایت اجتماعی و مشاوره برای این افراد می‌تواند با برطرف کردن عوامل خطرزای بیماری به سلامت افراد کمک کند و به بهبود کیفیت و سبک زندگی افراد منجر شود. این پژوهش با هدف طراحی، اجرا و ارزشیابی یک مداخلۀ ورزشی سه‌ماهه برای بهبود کیفیت زندگی، عوامل خطرزای بیماری قلبی-عروقی و برخی شاخص‌های التهابی (crp , il-6) در زنان با وضعیت اقتصادی - اجتماعی پایین صورت گرفت.روش‌ پژوهش:   53 زنان کم‌برخوردار از نظر وضعیت اقتصادی - اجتماعی در یکی از محله‌های واقع در اسلامشهر از استان تهران (سن 4.79 ±37.50 سال، شاخص تودۀ بدن 3.23± 28.5) انتخاب شده و به شکل تصادفی به دو گروه کنترل (17=n) و گروه تمرین (36=n) تقسیم شدند. برنامۀ تمرینی شامل 36 جلسه تمرین یک‌ساعته شامل تمرینات هوازی و تمرینات ترکیبی با وزن بدن به مدت 12 هفته و با تواتر سه جلسه در هفته بود و گروه کنترل هم بدون فعالیت در پژوهش شرکت کردند. جامعۀ آماری پیش و پس از مداخله پرسشنامۀ وضعیت اقتصادی-اجتماعی، پرسشنامۀ کیفیت زندگی سازمان جهانی (ipaq)، را تکمیل کردند. همچنین پیش از شروع تمرینات از آزمودنی‌ها تست‌های آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت شامل استقامت قلبی- تنفسی ( آزمون یک مایل پیاده‌روی)، استقامت عضلانی (آزمون دراز و نشست به مدت یک دقیقه برای استقامت عضلانی عضلات شکم)، قدرت عضلانی (یک تکرار بیشینه اسکوات)، انعطاف‌پذیری (آزمون بشین و برس)، ترکیب بدنی شامل شاخص تودۀ بدنی، دور کمر و درصد چربی بدن به‌عمل آمد. این آزمون‌ها پس از گذشت سه ماه در پس‌آزمون هم تکرار شدند. به‌منظور تجزیه‌وتحلیل اطلاعات، اختلاف میانگین پیش‌آزمون و پس‌آزمون هر دو گروه محاسبه و از روش تی مستقل برای مقایسۀ دو گروه در سطح معناداری p<0.05 استفاده شد.نتایج:  در این تحقیق، بیش از 50 درصد زنان با وضعیت اقتصادی – اجتماعی پایین، فعالیت بدنی کافی نداشتند. همچنین تحلیل آماری مقایسۀ دو گروه داده نشان داد افزایش معناداری در میزان کیفیت زندگی و همچنین بهبود معناداری در عوامل آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت، ترکیب بدن، هموگلوبین a1c، crp و hdl پس از مداخلۀ ورزشی در گروه تمرین وجود دارد ( p<0.05)، ولی تفاوت معناداری در سطح il-6،کلسترول تام، ldl و قند خون ناشتا مشاهده نشد.نتیجه‌گیری: با توجه ‌به نتایج پژوهش، به‌نظر می‌رسد مداخلۀ ورزشی جهت بهبود عوامل آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت، ترکیب بدن زنان با وضعیت اقتصادی – اجتماعی پایین، موثر است. همچنین می‌تواند به‌عنوان یک روش مداخله‌ای سودمند به‌منظور افزایش کیفیت زندگی، hdl، کاهش هموگلوبین a1c crp,  به‌کار رود، اما بر سطح il-6 تاثیری نداشته است. مقادیر وزن و نمایۀ تودۀ بدن در گروه تمرین کاهش معناداری یافت، درحالی‌که تغییرات بین کلسترول تام و برخی عوامل التهابی تفاوت معناداری نداشت، ازاین‌رو می‌توان گفت که مداخلۀ ورزشی تا حدود اندکی توانسته است به بهبود عوامل خطرزای بیماری‌های قلبی - عروقی زنان منجر شود و درصورتی‌که تمرینات بدنی طولانی‌مدت و منظم اجرا شود، احتمالاً می‌تواند عامل پیشگیری‌کننده در بروز بیماری‌های قلبی - عروقی زنان با وضعیت اقتصادی- اجتماعی پایین باشد.

the effect of of exercise training on quality of life, cardiovascular disease risk factors and some inflammatory markers in women with low socio-economic status

background and purpose: physical inactivity is one of the four major causes of death worldwide. various studies have shown that physical inactivity in women with low socioeconomic status, is more than average, and designing targeted interventions along with social support and counseling for these people can help their health through eliminating the disease risk factors and improving the quality of life. this study aimed to evaluate the effects of an exercise intervention on body composition, quality of life, cardiovascular risk factors, and selected inflammatory markers (crp, il-6) in women with low socioeconomic status.materials methods: fifty-three women from a low socioeconomic background in a tehran neighborhood (age, 37.50 ± 4.79 years; body mass index, 28.5 ± 3.23 kg/m2) were randomly assigned to either a control group (n=17) or an exercise intervention group (n=36). the intervention consisted of a 12-week exercise program, including 36 sessions of aerobic and body weight bearing exercises. the control group did not participate in any structured exercise program. data were analyzed using an independent t-test with a significance level set at p<0.05.results: the results showed that 50% of participants did not engage in sufficient physical activity. the exercise intervention group demonstrated significant improvements in quality of life, physical fitness, body composition, hemoglobin a1c, c-reactive protein (crp) and hdl levels compared to the control group. however, there were no significant differences in il-6 levels between the two groups.conclusion: this study suggests that 12 weeks structured exercise intervention can significantly improve quality of life, physical fitness, and body composition in women with low socioeconomic status; and it can also be used as a useful intervention o increase hdl, decrease hemoglobin a1c and crp