>
Fa   |   Ar   |   En
   رهیافت مقصدگرا به امربه معروف و نهی ازمنکر در فقه سیاسی امامیه  
   
نویسنده عبدخدایی بشری ,فخلعی محمدتقی ,حائری محمد حسن
منبع سياست متعاليه - 1396 - دوره : 5 - شماره : 17 - صفحه:81 -96
چکیده    مقاصد شریعت به مثابه ابزار استنباط احکام که نقش نظارتی بر تفسیر نصوص را بر عهده دارد، راه را برای شناخت فقهی همراه مصلحت و در عین حال منضبط هموار میکند. آن چه در این نوشتار مورد توجه قرارگرفته است رویکرد مقاصدی به حکمامر به معروف و نهی از منکر به عنوان یکی از مسائل فقه سیاسی است. در این رویکرد با توجه به مقاصد مهم شریعت هم چون: رفق و مدارا، و امنیت و آزادی انسانها، فقها به لزوم رعایت ملایمترین برخوردها برای تحقق دو فریضه و نیز حساسیت مرحله ی اقدام عملی حکم دادهاند. علاوه براین فقیهان معاصر در راستای نگاه دقیقت ر خو د تفکی ک و اولویت بندی امور مهم و غیرمهم را نسبت به انواع معروف و منکر لازم دانستهاند. حاصل این رهیافت مقاصدی در فقه سیاسی، توجه دقیقتر به نهاد حسبه به عنوان مجری امر به معروف و نهی از منکر است که با شناخت و اولویتبندی انواع منکر و معروف، ظرفیت های نهادهای مردمی و حکومتی را برای اجرای امر به معروف و نهی از منکر روشن می کند تا ضمن تحقق آثار امر به معروف ونهی از منکر، از آسیبهای برخوردهایی که بعضا ناقض مقاصد مهم شریعت در راستای این فریضه ی الهی است، جلوگیری شود.
کلیدواژه امر به معروف و نهی از منکر، رهیافت مقصدگرا، فقه سیاسی، مقاصد شریعت
آدرس دانشگاه فردوسی مشهد, ایران, دانشگاه فردوسی مشهد, دانشکده الهیات, گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی, ایران, دانشگاه فردوسی مشهد, دانشکده الهیات, گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی, ایران
پست الکترونیکی haeri-m@um.ac.ir
 
 

Copyright 2015
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved