فراترکیب مدلهای نوآوری منطقهای مروری بر سالهای 2013-1990

در دهههای اخیر مطالعات گستردهای پیرامون «توسعه نوآوری در مناطق» صورت پذیرفته است که بیشتر در حوزه مطالعات کیفی و موردی هستند. مقاله حاضر تلاش نموده است تا با استفاده از روش فراترکیب، یافتههای مطالعات کیفی، مرتبط با مدلهای نوآوری منطقهای را به صورت نظاممند بررسی کند و بر اساس زمینههای اصلی شناساییشده، به تحلیل دلایل و بستر شکلگیری این مدلها بپردازد. در این تحقیق، 300 مقاله برگرفته از پایگاه دادههای سیج1 و اسکوپوس2 در بازه تاریخی سالهای 1990 تا 2013 مورد بررسی قرار گرفت. در نهایت پس از دو مرحله غربالگری، 48 مقاله به عنوان مقاله با کیفیت بالا و متوسط جهت تحلیل عمیقتر شناسایی شدند. سپس بر اساس نتایج حاصل از روش فراترکیب که از ابزار کدگذاری باز برای تحلیل مقالات استفاده نموده است، سه زمینه اصلی و زیر مجموعه آنها شناسایی شدند. زمینههای اصلی شامل سطح توسعهیافتگی مناطق به ویژه در بخش نهادی، کاهش نقش دخالتهای مستقیم دولتها در ارتباط با صنعت و بنگاههای صنعتی، جهانیسازی و افزایش ارتباطات بینالمللی هستند. هر کدام از زمینههای اصلی، شامل تعدادی زمینه فرعی نیز هستند که در تحلیلها مورد نظر قرار گرفتهاند. در ادامه بر اساس تحلیل ارایهشده، مناطق از نظر میزان نوآوری، به سهگونه مناطق نوآور پیشرو، مناطق نوآور در حال گذار و مناطق کمتر نوآور تقسیم شدند. این تقسیمبندی میتواند ابزار مناسبی جهت توسعه سیاستهای نوآوری منطقهای باشد.