عوامل موثر بر موفقیت پروژههای انتقال فناوری بینالمللی با حمایت سازمان تسهیلگر

روابط میان عوامل موفقیت پروژههای انتقال فناوری بینالمللی از زمینههای کلیدی پژوهشی در حوزه مدیریت فناوری است. پژوهشهای پیشین بیشتر به بررسی عوامل مرتبط با گیرنده، منبع، محیط، ماهیت فناوری، روش انتقال و مانند آنها پرداختهاند. در مقاله حاضر علاوه بر عوامل یاد شده، نقش سازمان تسهیلگر انتقال فناوری نیز مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش از نوع کاربردی بوده و با راهبرد پیمایش و بررسی مستندات انجام شده و در آن از روش پژوهش آمیخته (ابتدا رویکرد کیفی و سپس رویکرد کمّی) استفاده شده است. فهرست عوامل و معیارهای موفقیت از پژوهشهای پیشین استخراج شده و چارچوب مفهومی موفقیت پروژههای انتقال فناوری بینالمللی، بهدست آمده است. بر مبنای این چارچوب و با در نظرگرفتن الزامات سازمان مورد بررسی توسط گروه کانونی، مدل معادلات ساختاری طراحی شد. در این پژوهش، اطلاعات 191 پروژه از طریق مصاحبه حضوری و بررسی مستندات موجود جمعآوری و تحلیل شده است. از آنجا که دادهها نرمال نبودند؛ برای اعتبارسنجی مدل معادلات ساختاری از روش حداقل مربعات جزیی در نرمافزار smartpls استفاده گردید. یافتههای این پژوهش نشان میدهد، آمادگی سازمان تسهیلگر، بیشترین تاثیر و پس از آن بهترتیب آمادگی جذب فناوری در گیرنده و قابلیت تبادل فناوری تاثیر معناداری بر موفقیت داشتهاند. همچنین آمادگی انتقال فناوری در منبع، تاثیر معناداری بر موفقیت پروژههای یاد شده نداشته است.واژگان کلیدی: انتقال فناوری بینالمللی1، عوامل موفقیت پروژه، معیارهای موفقیت پروژه، سازمان تسهیلگر2، روش پژوهش آمیخته، مدلسازی معادلات ساختاری، حداقل مربعات جزیی.